sett herifrå

For ei tid sidan, i samband med at president Trump gjorde det kjent at den amerikanske ambassaden i Israel vil verta flytta til landets hovudstad, Jerusalem, skreiv eg ein positiv kommentar på Facebook-sida mi. Den fekk eg nokre reaksjonar på.

I min eigen kommentar til ein av reaksjonane, skreiv eg mellom anna at eg håper ringverknadane kan verta at andre følgjer USA og anerkjenner Israel sin rett til å verta handsama på same vis som ALLE andre frie statar.

Til dette kom Gunnar Helås med ein kommentar om at også han ønskjer at Israel skal verta handsama som andre frie statar. Han heldt fram slik: «Frem til nå har de nemlig ikke det. De har fått spesialbehandling og blitt beskyttet og forsvart av USA på en måte som ingen andre stater har.»

Eg opplevde denne påstanden frå Helås som så einsidig påverka av Palestina-arabisk propaganda at eg fann det nødvendig å koma med ei lengre utgreiing som svar. Men kommentar-plassen på Facebook har ei grense, så dermed har eg no måtta ty til den relativt sovande bloggen min.

Er Israel ein nasjon?

Helås verka, som sagt, å vera ein av dei som har opna seg for den mangeårige propagandaen frå dei som ikkje berre avviser israelarane sin rett til å velja sin eigen hovudstad, men også Israels rett til å eksistera som ein eigen stat. Palestina-arabarane sine intensjonar treng ingen vera usikre på, for til og med i skulebøkene deira – produserte med støtte mellom anna frå Norge – er ikkje Israel eit eksisterande land!

Også leiaren for Palestina-arabarane, Mahmoud Abbas, gjorde det nyleg klart at det er nettopp slik dei tenkjer. Under eit toppmøte i Istanbul i Organisasjonen for islamsk samarbeid, gjorde han det klart at Israel ikkje er ein gyldig stat, og at verdas land må revurdera si godkjenning av LANDET. Det vert nesten komisk når akkurat han som representerer dei maktene som i mange år har drive med direkte historieforfalsking, skuldar Israel for nettopp dette.

Når Helås argumenterer som han gjer, viser han at han ikkje har fått med seg at verda konstant brukar ein annan standard i møte med jødane enn i møte med andre folk. Eg tykkjer det er svært urovekkjande at så mange nordmenn ikkje har sett korleis ein del av verdas terror-regime har drive eit hardkjør mot det einaste «vestlege» demokratiet i området. For eit ærleg menneske burde det vera umogeleg å unngå å sjå at desse terror-regima – gjennom t.d. «Tryggingsrådet» – har pressa på for å fordøma Israel. Fordøminga av Israel er eit enormt hykleri sett i statleg system.

Terror mot uskuldige

Den einaste forklaringa ein kan finna på «fenomenet», er at det er det gamle jødehatet som gjer seg gjeldande. Den meir sofistikerte delen av Israels-hatarane her i Vesten hevdar kanskje at det ikkje er jødane dei mislikar, men styresmaktene i Israel. Men ei slik orsaking tek ingen på alvor – aller minst dei som gjennomfører terror mot nettopp jødar! Jødar som bur ulike stader i Europa (og ikkje er israelske statsborgarar), lever i dag under større fare for terrorist-åtak enn noko anna folkeslag!

Når Europa no har fått smaka eit lite snev av same terroren som den Israel har måtta leva med sidan landet vart gjenoppretta, er det ein sjanse for at ein del av europearane kan få eit anna syn på grunnane til terror. Somme har tidlegare gått så langt som til å skulda på at terroren har kome som eit resultat av ein okkupasjon. Det er sjølvsagt berre vrøvl! Eksempelvis har ikkje Gaza vore okkupert på årevis. Likevel er Gaza ein fabrikk for terroråtak mot Israel. Eg skal seia litt meir om Gaza nedanfor.

Framleis er det Israel som heile tida vert utsett for terroråtak. I 2017 avverga Israel 400 terroriståtak, inklusive 13 sjølvmordsåtak og 8 kidnappingar. 1100 potensielle einslege-ulv-åtak vart stoppa. 54 Palestina-arabiske åtak vart «vellukka» (i 2016 var det dobbelt så mange «vellukka« åtak). Desse tala kjem frå Shin Bet-sjef Nadav Argaman. Kvifor høyrer me minimalt om dette i norske media?

Verda vel å tru lygna

Det kom faktisk litt uventa på meg at også Helås skulle velja å målbera den velkjende propagandaen frå arabar-hald om at Israel har «fått spesialbehandling og blitt beskyttet og og forsvart av USA på en måte som ingen andre stater har».

Eg innser kvifor Palestina-arabarane påstår slikt, dei har det jo framleis som eit charter-festa mål at jødane skal heilt bort frå området. Men frå Helås si side hadde eg ikkje venta eit uttrykk for ein tanke som er så kjemisk rein for sympati eller kjærleik til jødane – det folket som gjennom alle år meir enn andre har lide og hatt det vondt. OG ein kan absolutt ikkje hevda at ein har så mykje kjærleik for den andre sida (altså for Palestina-arabarane) at det rettferdiggjer å kjøpa lygna som nettopp desse arabarane forkynner. Slik er ikkje kjærleiken.

Palestina-arabarane kjem stadig med nye usanningar og historieforfalsking. Forfalskinga er stundom så absurd at folk flest burde kunna avsløra det, men det ser ikkje ut til å fungera slik i praksis. Tvert om syg verda til seg lygna.

Når arabarane mellom anna har samanlikna sine eigne «lidingar» med jødane sine lidingar under 2. verdskrigen, då er det eit så grovt overtramp at det burde vekkja avsky hos eit kvart opplyst menneske.

Folk burde også kunna innsjå at når arabarane ønskjer totalt jøde-frie område, så vert det totalt meiningslaust at dei samstundes skuldar Israel for «apartheid». Palestina-arabarane slengjer rundt seg med ord som dei sjølve tydelegvis ikkje forstår bæret av. I Israel får jo arabarar til og med plass i nasjonalforsamlinga.

Er amerikanske jødar skumle?

I det Helås skriv, er han også inne på at jødane i Amerika påverkar den amerikanske utanrikspolitikken. Mellom linjene får han dette til å framstå som noko lugubert. Kva slags ideologi er det Helås og mange andre nordmenn har vorte smitta av når dei offentleg kan gi uttrykk for ei slik innstilling?!

I USA bur det faktisk ein heil del menneske av jødisk avstamming, finst det då noko urettvist i at (også) desse har ein viss påverknad på politikken?! Sanninga er jo at ALLE amerikanske statsborgarar i høgste grad har rett til å påverka den amerikanske politikken! Og dei amerikanske jødane er oftast dyktige og gode samfunnsborgarar. Jødar er slett ikkje annanrangs menneske, slik nazistane påstod. Dessverre lever nazistane sin ideologi no vidare i beste velgåande hos Palestina-arabarane – og hos dei som applauderer desse!

Gode band mellom USA og Israel

Ja, Amerika HAR gode band til Israel, men det har amerikanarane også tradisjonelt hatt til f.eks. Norge. Men sidan Helås skriv som han gjer, så er han vel kanskje også mot den hjelpa som USA gav oss europearar etter 2. verdskrigen? Og han er vel mogelegvis også ueinig i forsvarssamarbeidet vårt med USA?

Dei som ønskjer å sjå heilt bort frå at Israel er ein viktig partnar for USA, diskvalifiserer seg fullstendig i høve til det å kunna uttala seg på ein objektiv måte om Israel. Sjølvsagt handsamar USA Israel på ein annan måte enn til dømes terror-reir som Gaza! Å bringa rein toskeskap inn i debatten er lite konstruktivt!

USA sitt samkvem med Israel handlar slett ikkje berre om einsidig hjelp! Israel har gitt store bidrag til amerikanarane (og alle andre innbyggarar på kloden vår), mellom anna gjennom teknologi og forsking. At landet ikkje har vore eit lukka diktatur, har vore svært nyttig for USA! Eg er forskrekka over at Helås og mange andre så fullstendig ser ut til å ha kjøpt arabarane sitt falske verdsbilde.

Ønskjeleg alternativ?

KRAVET mitt til Helås er at han GRUNDIG analyserer påstanden han har vidare-formidla. Han påstår utvetydig at når USA har «beskyttet og forsvart» Israel, så er DET ei handsaming som han meiner må rettast på! Kva tenkjer han hadde vore annleis om ikkje USA hadde «beskyttet og forsvart» Israel? Han må vel alt ha nokre tankar om det, sidan han formulerer seg slik han gjer. Eller vidaresender han berre eit ekko?

Trur kanskje Helås at Israel ikkje ville ha overlevt dersom ikkje USA hadde forsvart dei? Deler han kanskje Palestina-arabarane sitt syn heilt til vegs ende? Vil han til liks med arabarane at jødane igjen skal flykta frå landet sitt. Det er litt viktig at ein ikkje berre slengjer ut påstandar, utan å vera i stand til å tenkja gjennom konsekvensane av det synet ein vidareformidlar!

Eg vil elles tru at ein del av dei israelarane som hugsar kva som skjedde i 1967, vil protestera litt mot Helås sin påstand om USA sitt vern og forsvar av Israel. Då landa omkring Israel i 1967 førebudde seg på å invadera Israel, så stod faktisk ikkje USA klar til å hjelpa Israel. Landet måtte klara seg sjølv, og det er eit mirakel at nasjonen ikkje vart utsletta.

Både krigen i 1948 og krigen i 1967 var FORSVARS-krigar. I 1948 tok Israel kontrollen over den vestlege halvdelen av Jerusalem etter å ha slått dei invaderande arabiske hærane som starta krig for å utrydda jødane. I 1967 tok Israel den austlege delen av byen frå dei jordanske OKKUPANTANE etter at den jordanske hæren starta å bombardera israelske posisjonar inne frå aust-Jerusalem.

Livsviktig grensekontroll

Det finst i dag ignorante menneske som til og med klagar på Israelarane på grunn av den strenge grensekontrollen dei har mot Gaza. Faktum er at stadig rullar store hjelpesendingar og anna over grensa frå Israel til Gaza, men sjølvsagt ikkje utan at det har vorte kontrollert. Det hadde vore rein idioti om ikkje Israel verna seg mot terroristar frå Gaza.

Det er trist at ikkje folk i Norge har fått med seg dette. Dei har visst ikkje fått med seg at Hamas sine protestar mot «stengte» grenser, ikkje handlar om nødvendige varer, men om at Hamas har problem med å få inn krigsmateriell som dei kan bruka mot «hovudfienden», jødane. Kva trur Helås er grunnen til at Hamas grev tunellar inn i Israel (ein ny tunell vart nettopp oppdaga, den gjekk lenger inn enn vanleg)? Er det for å få inn meir nødhjelp?! Sjølvsagt ikkje

Og NRK og andre pro-palestinske media gjekk av hengslene på grunn av blokaden som nokre skip prøvde å bryta for nokre år sidan. NRK og andre i den gruppa sa svært lite om at FN-domstolen etterpå avgjorde at Israel hadde rett til å gjennomføra blokaden! Domstolane har heldigvis framleis større juridisk integritet enn det skakkjørte Tryggingsrådet og UNESCO.

«Folkeretten»

Israels-hatarane (som f.eks. Kåre Willoch) tyt heile tida oppatt om «folkeretten», utan å ha godt nok grunnlag i det juridiske. Det er nemleg ikkje så enkelt at ein kan seia at det er brot på folkeretten så snart ein mislikar eit eller anna som Israel gjer. Det er faktisk også slik at når ein vinn eit område i ein forsvarskrig, så har den angripne parten rett til å vurdera kva som må behaldast ut frå eit tryggleiks-perspektiv.

Ein av Israels-hatarane sine idear er visst at det også er ein «folkerett» at arabarar busette utanfor Israel ikkje berre har krav på å ha ulike jobbar inne i Israel, men skal også kunne kryssa grensene fritt, utan kontrollar. Dette er ein logisk konklusjon basert på ein del av argumentasjonen ein ofte høyrer. Faktum er at tryggings-gjerdet og strenge grensekontrollar har spart mange israelske liv (det stadfestar statistikkane).

Israels-kritikarane ser alltid bort frå at den såkalla Vestbreidda (Judea og Samaria) var urettvist OKKUPERT av Jordan før 1967. Det var ikkje del av noko som helst avtale at Jordan skulle ta dette området!! Helås talar varmt om at Jerusalem burde vera eit «nøytralt» område. Då jordanarane (forresten er nesten 80 prosent av folket i Jordan Palestina-arabrar) Vestbreidda viste dei tydeleg korleis dei ser på «nøytrale» område!

Det er ikkje ein ny tanke at Jerusalem skulle vore eit nøytralt område, men arabarane godtok ikkje den løysinga. Og etter 1967 har sjølvsagt det toget for lengst forlate stasjonen. No er Jerusalem hovudstaden i Israel.

Verda si støtte til arabarane

Det er dessverre altfor enkelt for mange nordmenn og berre kjøpa «dei stakkars» Palestina-arabarane sine falske og oppkonstruerte bilde om at dei «lid» på grunn av at Israel får spesial-handsaming frå USA.

Sjølvsagt har USA gitt støtte til Israel. Men det høyrer med til det totale bildet at ei heil verd har gitt enorm støtte til det folket som ønskjer å jaga jødane på havet! Alle desse landa som har gitt støtte, har heile vegen orsaka Palestina-arabarane for at dei har det traktatfesta at jødane skal bort frå området. Det vert sagt at dette vil dei nok fjerna. Men ti-åra har gått, utan at viljen til forsoning med jødane har vokse det aller minste. Tvert om har dei, som nemnt, innarbeida i lærebøkene sine at Israel ikkje ein gong eksisterer!

No tyder forresten ting på at også dei arabiske landa (som Saudi Arabia) begynner å verta mektig lei av å berre sprøyta pengar inn i det korrupte regimet til Palestina-arabarane.

USA si støtte til arabarane

Israel får også nokså stor økonomisk støtte frå USA. USA vurderer nok ikkje dette som bortkasta pengar. Det er vel kanskje ei betre investering enn den som går til andre land i regionen. Det spørst kor mykje goodwill USA klarer å kjøpa seg for dei store summane dei brukar på arabiske land. Visste du at Egypt og Jordan KVAR mottek ein milliard dollar årleg frå USA? Støtta vert gitt i form av militær- og anna hjelp. Problemet for USA er sjølvsagt at dersom dei kuttar i støtta si, så kan land som Russland kjøpa seg endå større innpass i regionen.

Det vert hevda at Trump har øydelagt «fredsprosessen», men kvar var den prosessen?! Palestina-arabarane har i årevis vist NULL vilje til noko fredsprosess! Dei har sagt eit og anna ord til Vesten, men har ikkje gjort noko som helst i praksis. Slik har det vore heilt sidan Arafat si tid. Han var ein upåliteleg, korrupt skurk. Det var til og med Rød-Larsen klar på. Arafat sa ein ting til Vesten, og det fullstendig motsette til sine eigne i Ramallah.

Muhammed og arabisk imperialisme

Det har kome utruleg mykje lygn og einsidig propaganda frå arabarane, og mange her i Vesten har svelgt det rått. Då muslimane okkuperte Jerusalem (636-637), og etter kvart bygde heilagdomar der, hadde Jerusalem vore jødane sin heilage by i tusenvis av år. At muslimane måtte leggja under seg Jerusalem handlar både om imperialistisk aggresjon og om åndskamp. Eg reknar med at Helås med sin bakgrunn forstår litt av begge sidene.

Islam er, som Helås nok veit, eit opprør mot nettopp jødane og mot dei kristne – og mot trua til desse gruppene! Muhammed var velkjend med jødedomen og med den form for kristendom som fanst i området der han budde. På grunn av denne påverknaden vende han seg mot Jerusalem, jødane sin heilage by, når han bad.

Men han kom snart meir og meir i opposisjon til jødane, først og fremst pga at dei ikkje tok hans påstandar alvorleg. Dermed fjerna han seg meir og meir frå jødane si lære og han begynte å hata. Han slutta og med å venda ansiktet mot Jerusalem. Dermed var det ikkje minst jødane han plyndra då han hadde flytta til Medina. Desse plyndringane var med på å finansiera makta hans.

Åndskamp

Religionen Muhammed utforma, bygde han delvis på det han hadde med seg frå jødedomen og kristendomen, men delvis også på den gamle dyrkinga av sol og måne. Jamfør månesigd- og sol-symbolet! Islam er også eit alvorleg åtak på vår kristne tru. Det vart svært viktig muslimane å få fram at Allah ikkje har nokon son! Så viktig vart det at dei faktisk skreiv det med stor skrift på innerveggen i sjølvaste Klippe-moskeen i Jerusalem. Moskeen står der som eit klart hån mot Jesus Kristus.

Helås veit sikkert at heile kristendomen er fundamentert på trua på Jesus Kristus som Gud Son. Det er dermed sjølvsagt ikkje tilfeldig at det islamske opprøret mot Gud går rett til åtak på fundamentet.

Mange reknar ikkje lenger med satan sin eksistens, slik Jesus Kristus så klart gjorde det. Problemet er at ein kan ikkje seia at ein trur på Jesus Kristus når ein ikkje tur på orda hans. Ein kan då vel ikkje hevda at Jesus var sterkt forvirra på dette eine punktet? Og eventuelt på enkelte andre også? Problemet er at når ein begynnar å plukka bort deler av Jesu ord og det Paulus har undervist oss i, då vil ein snart merka at intimiteten med Jesus vert borte. Men ein del av formene og stemninga kan ein jo sjølvsagt halda liv i – ei stund.

FN, ei politisk fadese

Nei, eg har absolutt inga tru på Jerusalem som FN-styrt. Delvis fordi eg har svært lite tru på FN sine evner når det gjeld å tryggja folket. Det gjekk til dømes ikkje særleg bra i Srebrenica. Den FN-tilsette som hadde hovudansvaret for denne «trygginga» vart etterpå opphøgja til øvste leiar i organisasjonen (generalsekretær).

At FN-organisasjonen UNESCO prøver å viska ut jødane sine klare band til dette landet i Midtausten er også ein tydeleg indikasjon på grov, politisk villfaring. Dette er ikkje noko mindre enn horribelt!

Kva med Bibelen?

Dei som bryr seg om Skrifta, veit at det skal bli mykje «bråk» i samband med Jerusalem. INGENTING av det som no skjer, burde vera særleg uventa for den som har lese litt i Bibelen.

Ein kan sjølvsagt velja å ikkje bry seg om at Bibelen er klar på at Jerusalem skal tilhøyra jødane. Uansett er det interessant å observera at Gud ser ut til å bry seg om sine eigne ord. Det som hittil har skjedd med Israel og Jerusalem har skjedd i pakt med profetiane i Bibelen, og gjerne i strid med det ein «kunne ha venta seg». Då vert spørsmålet om det faktum at folk flest ikkje bryr seg, vil vera noko brems på den vidare oppfyllinga av profetiane? Vil nasjonane snart brasa i hop, men Israel verta spart?

Eg trur at Jerusalem skal vera ein jødisk by når Jesus kjem att. Dersom det er sant, så kan eg også forstå kampen for at Jerusalem IKKJE skal vera jødisk! Reknar ein med at satan eksisterer, så kan ein også rekna ut at han SLETT IKKJE ønskjer at Jerusalem skal vera jødisk.

Då vert det heller ikkje vanskeleg å forstå at berarane av den religionen (islam) som representerer det ultimate åtaket på trua på Jesus Kristus, «MÅTTE» få kontroll over Jerusalem (636-637).

Jødar vert stadig og over alt offer for falske, vondsinna nyheiter. Her er ein «liten» episode frå Ukraina:

Under eit lokal-TV-show i Ukraina hevda Elena Zakusilo, ei ukrainsk-jødisk kvinne, at ho hadde hatt ei stridande rolle i IDF (Det israelske forsvaret). Ho hevda at ho mellom anna hadde vorte tvinga av IDF til å myrda uskuldige born – ei form for blod-ærekrenking som gjennom historien har fungert som ei orsaking for vold mot jødar.

IDF og ukrainske styresmakter undersøkte påstandane. Det vart avsløra at kvinna hadde kome med grov lygn. Faktisk hadde produsentane for showet fabrikert fortellinga hennar for å auka sjåar-talet, sjølv om dei nok visste at Zakusilo sin posisjon i IDF hadde vore av låg rang, administrativ og ikkje-stridande!

I den etiske kodeksen til IDF inngår følgjande: «IDF og IDF sine soldatar har plikt til å verna menneskeleg verdigheit. Kvart menneske er verdfullt uavhengig av opphav, religion, nasjonalitet, kjønn, status eller stilling. IDF-soldater vil ikke bruka våpena sine eller makta si til å skada menneske som er ikkje-stridande eller krigsfangar, og dei vil gjera alt for å unngå å skada liv, kropp, verdigheit og eigedom.«

Enkelte synest visst at det er artig å fabulera litt over kva tid Jesus vart fødd. Andre er så opptekne av dette spørsmålet at dei gjer det til ei stor sak, ja, dei får det til å høyrast ut som om me gjer ein stor synd om me markerer Jesu fødselsdag no i desember. Iveren til nokre er beint fram til å le av. (Men på ei anna side er det kanskje ikkje så moro lenger når utsegner kan tyda på at bak entusiasmen kan det lura eit hat til katolikkane.)

Det vert meiningslaust å hevda at kva dag ein høgtidar til minne om Jesu fødsel skulle ha noko å seia for Jesus sjølv. Det vert eigentleg som å gjera Herren avhengig av vår hjelpelause tidsrekning. Ein kan kanskje ut frå personlege motiv prøva å konstruera ei eller anna innvending som ein hevder er basert på Bibelen, men det heile vert stort sett uinteressant både for Gud og menneske.

Det hender ofte at også me flyttar feiringa av dagane våre til andre datoar. Er det til dømes eit ektepar som fyller det same runde talet det same året, så flyttast kanskje feiringa til den eine eller den andre sin dag eller til ein dato ein stad mellom fødselsdagane deira. Ingenting går av hengslene av den grunn.

Akkurat no ser det ut til å vera viktig for enkelte å argumentera for at Jesus må ha vorte fødd om hausten. Tidlegare vart det med stor visse hevda at han vart fødd tidleg på våren. Dei fleste har sikkert og høyrt at det truleg er mellom seks og fire år feil i tidsrekninga vår når det gjeld Jesu fødsel. For nokre år sidan vedgjekk paven at Jesus truleg vart fødd mellom to og sju år før vår tidsrekning. Han valde å vera litt romsleg i tidsfastsettinga.

Det kan vel vera artig å fundera litt på slike ting, men i høve til trua på Guds einborne Son, har det ingen ting å seia. Annleis hadde det vore om Jesus hadde oppgitt kor mange år det skulle gå frå han vart fødd og til han kjem att. Kanskje kunne han då koma «i sky» nokre år før me venta han. Men Jesus sa ikkje noko som helst om dette medan han var her på jord. Han visste heller ikkje på det tidspunktet kva tid domedagen for verda kjem, for han hadde for vår skuld gitt avkall på noko av det Guddommelege. Dette er han klinkande klar på.

Å diskutera kva innhald som i dag vert lagt inn i julefeiringa er ei heilt anna sak. Når ein ser på vår tids julefeiring, er det ikkje så merkeleg om somme spør seg om det i det heile er rett å feira jul. Men ein bør samstundes spørja seg om det kan vera rett å la verdsleg perversjon få avgjera om me kristne fullstendig skal la vera å markera viktige hendingar knytt til trua vår!

Vurderer ein julefeiringa, så må ein jo også ta for seg påskefeiringa. Også den verdslege påskefeiringa er utan verdi i høve til bodskapen om vår krossfesta og oppstadne Frelsar. Men ein kan vel ikkje avlysa dei kristne si påskefeiring av den grunn?

Det må også seiast at somme kristne verkar vera meir opptekne av jødisk feiring enn av kristen feiring. Men for ein kristen vert det ei direkte avsporing! Det er ikkje naturleg at ein vaken kristen skal feira «bildet» og ikkje «personen i bildet». Jødane feirar jo eigentleg berre noko som peikar fram mot blodet som rann på Golgata, medan me kristne feirar HAN som frivillig let blodet sitt renna for at me ikkje skulle gå evig fortapt.

Heller ikkje jødane kan få evig liv utanom gjennom trua på HAN som vart krossfest, døydde og stod oppatt på den tredje dagen. Mange av dei har dessverre rota det mykje til for seg sjølv på det åndelege området. Det har mange av dei gjort heile vegen ned gjennom tidene. Det har sjølvsagt også katolikkane gjort, men det er ikkje rett å hata korkje jødar eller katolikkar. Me skal elska dei og be for dei alle. Me har mykje å takka jødane for, men det finst også ting å takka katolikkane for. Å hata er alltid feil, uansett kven hatet er vendt mot.

Eg ønskjer heller ikkje å vera med på at det skulle vera eit avgjerande viktig argument mot feiringa av Jesu fødsel, at den 25. desember var dagen for feiringa av guden Saturn. Om datoen for Jesu fødsel vart valt for å få merksemda bort frå Saturn og over på Jesus, så var det jo kanskje berre eit geni-trekk. Kristne skal vera oppfinnsame for å nå ut med evangeliet. Det var også Paulus. Eitt eksempel på det finn me i forteljinga om alteret han oppdaga i Aten, der det stod «For ein ukjend Gud». Dette visste han å utnytta. Eg ser ein viss parallell her.

Me må alltid vakta oss for å slå barnet ut med badevatnet. Heilt frå ur-kyrkja var det til dømes vanleg å døypa spedborn som tilhøyrde ein kristen huslyd. Men så, MANGE HUNDREÅR seinare, vart motstanden mot katolikkane så intens at somme i sin iver etter å ta avstand til dei, til og med trudde at det ikkje var rett å døypa spedborn. (Det er vel rett å nemna at dette nok også hang saman med den framstormande individualismen — som skilde seg så frå det familie-fokuserte samfunnet i den første kristne tida.)

Ein av ankepunkta mot kristendomen (frå utanforståande), er at også den treeinige Gud er noko som er henta frå ein heidensk religion. Men at det finst likskapar mellom kristendomen og andre religionar, beviser absolutt ikkje at kristendomen er feil. Det vert ei hjelpelaus form for logikk. Det finst sjølvsagt fleire forklaringar på likskapar. Det kan utvilsamt handla om «slumpetreff», men det kan også vera tale om at eit snev av rett Guds-kunnskap kan ha vorte andre enn GT-skribentane til del. Hugs at jødane ikkje fann opp Gud. Gud var Gud i æve-lange tider før den første jøden dukka opp på jorda.

Feiringa av at FRELSAREN ER FØDD, kjem sjølvsagt ikkje frå Babylon (slik ein nærast hevdar). Der vart det nemleg aldri fødd nokon frelsar. Når det sjå gjeld innhaldet som den einskilde legg i feiringa av Jesu fødselsdag, så har det variert og det vil variera. Den einskilde lyt sjølv ta ansvaret for korleis han/ho vel å markera og gleda seg over det store underet.

Somme innbiller seg at dei gjer oss ei teneste når dei no i dagane før jul fortel oss det som dei ser på som viktige sanningar om datoar og heidenske feiringar i eldgamal tid. Til desse lyt eg seia: Få orden på fokuseringa di! Det er Jesus sjølv som er den viktige Sanninga! Og det heilt avgjerande for mennesket er korleis det stiller seg til HAN som er både Vegen, Sanninga og Livet. Andre «sanningar» vert underordna og uviktige.

Det er greitt at folk har trong for å visa kva dei veit og kan. Men hugs at det er ved den dårskapen som NT forkynner at menneske vert frelste. «For jødar spør etter teikn, og grekarar søkjer visdom, men vi forkynner ein krossfest Kristus. Han er ein snublestein for jødar og ein dårskap for heidningar. Men for dei som er kalla, både jødar og grekarar, er KRISTUS Guds kraft og Guds visdom.»

Datoen for Jesu fødsel må ikkje føra til krangel og strid. Det heile minner sterkt om den typen strid som Paulus (den kristne jøden og romaren) vil at me skal halda oss borte frå: «Men tåpelege stridsspørsmål, ættetavler og strid og krangel om spørsmål i lova skal du snu ryggen til; slikt er unyttig og meiningslaust.»

Den 78-år gamle Belfast-pastoren, James McConnell, som var klaga for å ha kringkasta hatefulle ytringar om islam, vart i dag frikjent av ein domar i Belfast. Det indikerer at ytringsfridomen heldigvis framleis står sterkt i Storbritannia (Nord-Irland).

Det McConnell mellom anna sa i ei tale – som også vart kringkasta – var: «Islam er heidensk, islam er satanisk, islam er ei doktrine som er utforma i helvete»

McConnell sa før domen vart avsagt at han ikkje ville vedta ei eventuell bot, fordi det ville vera som å vedgå at han hadde sagt noko som var feil. Han ville difor heller, om nødvendig, gå i fengsel for trua si.

Eg lurer på om kanskje utsegna ovanfor tykkjest nokså hard for einskilde? Ikkje nødvendigvis for dei som er vane med å bruka bannord «i hytt og ver». For slike personar har jo desse namna inga meining, har dei vel? Dei vil jo sjeldan vera ved at dei verkeleg påkallar djevelen når dei bannar.

Alle som nektar for at djevelen verkeleg finst, kan vanskeleg hevda at skuldingane frå McConnell har noko som helst å seia.

Men kristne kan vel heller ikkje reagera særleg på utsegna frå McConnell? Den som hevdar at han trur på Jesus, vil rett nok også måtta tru at det djevelen finst. Jesus var jo utvedtydig klar på at djevelen var reell. Men trur ein på det Jesus har sagt (og ein kan ikkje hevda at ein trur på Jesus utan å tru orda hans), så vil ein jo automatisk vera samd med McConnell si utsegn – iallfall eit stykke på veg.

Sidan islam forkynner noko fundamentalt anna enn det Jesus forkynte og sjølv trudde så heilhjarta på at han var villig til å gå i døden for det, vert islam i høgste grad nettopp «heidensk » i høve til den kristne læra.

Om ein så kan hevda at islam er skapt i helvetet, det vert vel nær sagt eit «definisjonsspørsmål». Når islam heilt tydeleg fører folk bort frå den eine sanne vegen til Gud (Jesus var hundre prosent klar på at han var einaste vegen til Gud, og at han nettopp difor måtte gi livet sitt for alle menneske), så tener iallfall islam – i praksis – helvetet og fortapinga si sak. Dette er sjølvsagt rein logikk.

McConnell vedgjekk at det nok finst gode menneske mellom muslimane i Storbritannia, men at han ikkje hadde tillit til dei (muslimar generelt).

Eg trur mange etniske nordmenn har erfart at det også her i landet finst mange gode og snille muslimar. Godt og viktig er det!

Men det er viktig å vera klar over at islam ikkje på nokon måte kan verta heilag-gjort eller rettferdiggjort gjennom godleiken til einskilde muslimar! Det er på tide at nordmenn forstår at islam og kristendomen ikkje begge kan vera rette lærer samstundes!

Eg har alt nemnt at Jesus var heilt klar på at det ikkje finst nokon annan veg til Gud enn gjennom Jesus sjølv og hans verk på Golgata. Heile den kristne trua er bygt på dette. Dermed avviser Jesus heilt klart andre religionar som nokon mogleg veg til Gud. Sjølvsagt også den religionen (islam) som på mange vis vart ein protest mot jødedomen og kristendomen.

Ein av kristendomen sine viktigaste pilarar er at Jesus er Guds Son. Når islam så legg så stor vekt på at Allah ikkje har nokon son, kan det vanskeleg oppfattast som noko anna enn ein protest mot kristendomen. At Allah ikkje har nokon son, har muslimane til og med skrive med stor skrift på veggen på innsida av ein av dei viktigaste heilagdomane sine. Denne heilagdomen ligg, ikkje uventa, i Jerusalem, den gamle hovudstaden til jødane — byen som vart vitne til Jesu store frelses-verk! Dette understrekar sjølvsagt at islam er ein protest mot det heilt grunnleggjande bibelordet som så mange nordmenn framleis kjenner: Johannes 3,16.

Kristne og muslimar må kunna leva saman i fred. Det er heilt nødvendig. Men ingen må tru at eit menneske kan hevda at det er «positivt» til Jesus samstundes som det tenar fornektaren Muhammed. Det er absolutt umogeleg. Koranens «Jesus» er absolutt ikkje Bibelens Jesus.

To danske forskarar si bok om at kreasjonismen er på frammarsj i Europa, fekk ein del merksemd for nokre dagar sidan.

Hadde eg lese boka deira, hadde eg vel kanskje funne ut kvifor det ut frå omtalen eg las, verkar som om dei «rotar» litt . Omtalen hevdar at dei definerer kreasjonisme som ein religiøs motivert motstand mot moderne evolusjonsteori. Då vert spørsmålet om dei berre er opptekne av den ny-kreasjonismen som som først og fremst kjem frå USA.

Men i omtala vert det og hevda at dei to har konstatert at stadig fleire europearar trur at ein gud står bak livet på jorda. I ein slik omfattande samanheng vert definisjonen deira av kreasjonisme heilt feil.

For det første så er sjølvsagt trua på ein Skapar av jord og himmel svært mykje eldre enn evolusjonsteoriane. Dermed bør ein unngå å uttrykkja seg på ein måte som kan tyda på at det å tru på ein Skapar har oppstått som ein religiøs reaksjon på evolusjonsteoriane.

Det er vel kanskje slik at ordet kreasjonisme har vorte kidnappa til å dekka ei bestemt rørsle som oppstod i Amerika for nokre ti-år sidan, men det vert direkte feil å hevda at det er berre akkurat denne bestemte rørsla som no veks fram i Europa.

Prest Alexander Volokhan i Bakke kirke i Trondheim gir ei grei forklaring til NRK når han hevdar at han trur utviklinga i skapinga skjedde ved at Gud har gripe inn. Sjølv om han dermed tydelegvis trur på ein Skapar, så vil han visst ikkje kalla seg kreasjonist. Slik eg oppfattar det, må grunnen til dette vera at han siktar til den spesielle amerikanske tydinga som ordet har fått.

Det finst svært mange menneske her i landet som alltid har trudd på ein allmektig Skapar. Det har me absolutt ikkje gjort som ein protest mot – eller reaksjon på – evolusjonsteoriane. Det vert ein latterleg påstand.

Skremmande utvikling?

NRK fortel at ein biologiprofessor ved universitetet i Oslo, Dag Hessen, synest at utviklinga i Europa er skremmande på dette feltet. Han er kanskje litt lett-skremt han, då?

Det må då for ein mann i hans stilling vera vel så skremmande at såkalla fagfolk innan det aktuelle fagområdet har drive og oppført seg uvitskapleg gjennom lange tider. Han står faktisk i ein tradisjon der fagfolk til tider har gjort knefall for «bevis» som seinare har vist seg å vera forfalska. Det som i alle fall er heil sikkert, det er at vitskapsfolk fram gjennom åra stadig har hevda svært skråsikkert at dei veit korleis ting heng saman – det er ikkje berre tale om teoriar. Men i neste omgang har nyare forsking likevel gjort at dei har måtta pynta på teoriane sine.

Prestisje

Problemet innan vitskapen er ofte at det – som innan politikken – så lett går prestisje i ting. For rundt tretti år sidan las eg i eit amerikansk blad (som eg plukka opp ombord på eit fly i Amerika) om nyare forsking innan biologi. Den lange og grundige artikkelen tok ikkje utgangspunkt i noko form for religion. Det handla kort sagt om korleis ei rekkje nyare, framståande forskarar hadde begynt å stilla ein del spørsmålsteikn ved «vedtekne» evolusjonsteoriar.

Eg skreiv den gongen eit resyme frå artikkelen og fekk det inn i Bergens Tidende. Det fekk eg sjølvsagt reaksjonar på. Eg hugsar spesielt eit svar eg fekk. Eg hugsar det av fleire grunnar. Mannen som kommenterte hadde eit svært kjent namn innan akademiske krinsar i Bergen.

Han peika på at han hadde lese mange tusen sider (eg trur kanskje han skreiv «titusenvis») om temaet. Med det utgangspunktet framstilte han det som latterleg at einkvan kunne innbilla seg at han skulle forandra meining på grunn av noko som hadde stått i eit amerikansk «firmablad» (magasinet var utgitt av det store amerikanske flyselskapet TWA).

Det forbausar meg litt kor avslørande og ulogisk velutdanna folk stundom uttrykkjer seg. Kva hjelper det til dømes om ein les tusenvis av historiske «fakta» om eit emne, når det viser seg at forskinga oppdagar nye moment? Og igjen viser det seg at til og med «oppegåande» menneske trur at kvantitet trumfar kvalitet.

At han gjorde eit nummer av at artikkelen stod i eit «firmablad», viser og at han var villig til å bruka tøyse-argumentasjon. Det var redaktøren sjølv som hadde gjort det journalistiske arbeidet med den aktuelle artikkelen. Artikkelen bar slett ikkje preg av å vera ein venstrehandsjobb. Dessutan vart kvar utgåve av dette magasinet i stor grad lese av folk i høgare stillingar og med høg grad av utdanning. Dette var noko som dei visste å bruka som PR, mellom anna når dei skulle selja reklameplass i magasinet.

Fakta eller teori

Biologi-professoren eg nemnde ovanfor, likar ikkje ordet evolusjonsteori; han meiner det dreiar seg om harde fakta, ikkje nokon teori. Han bommar nok litt. Den delen av sakskomplekset som er viktigast for oss som trur på ein Skapar, den kan han korkje eliminera eller stadfesta med «fakta». Det er med andre ord umogeleg å hevda at vitskaplege fakta viser at det ikkje KAN finnast ein Skapar. Maksimumsgrensa for det han eventuelt kan hevda, er at det KANSKJE ikkje TRENGST ein gud for at evolusjonen skal gå sin gang.

Eg veit fint lite om DNA og genmodifisering eller gensløyd, og eg kan dermed ikkje gi meg ut på å forklara noko eller argumentera på det feltet. Men faktum er at heller ikkje professoren kan gi seg til å fortelja korleis nye artar har oppstått i praksis. Han kan vel kanskje ha (nettopp) teoriar på dette feltet, men ikkje noko meir enn det. Det finst mykje vitskapen (foreløpig?) ikkje kan gi absolutte svar på. Større innsikt i det som har med DNA å gjera, har vel heller eigentleg ikkje gjort det lettare å forstå dei store spranga innan evolusjonen.

Sjølv om forskarane i laboratoria driv og flyttar eigenskapar mellom organismar, så har dei nok vanskar med å forstå korleis «naturen» kan ha laga svært mykje større evolusjonistiske sprang på eiga hand. Og dei er svært langt frå å forstå samanhengane i menneskekroppen og livet sine kodar og språk. Somme hevdar at dette er så komplisert at mennesket aldri vil finna ut av det. Menneske har visst nesten 25.000 gen. Og desse gena kodar omtrent ein halv million protein som finst i menneskekroppen.

Nok tid til evolusjon

Når det gjeld evolusjonistane, kan det henda at ein del av dei framleis heng fast i gamle, velkjende tankar om at «tid» ikkje var noko problem i høve til evolusjonen. Det var liksom eit hav av tid å ta av. I våre dagar skaper dette med «tida» meir hovudbry for forskarane. Einskilde store trinn i utviklinga kan faktisk ha hatt mykje for kort tid til å utvikla seg på ein «naturleg» måte. Kan det vera at ein gud likevel har styrt utviklinga?

Delar av den opphavlege evolusjonsteorien talar også mot seg sjølv, det kan sjølv personar utanfor faget lett innsjå. Det vert vel kanskje framleis hevda at eigenskapar/lemer som ikkje lenger var til nytte for ein skapning, dei vart gjerne tona ned eller kutta ut. Den delen av teorien var sikkert enkel å laga for Darwin, men kva med eigenskapar som var temmeleg ubrukelege medan dei var på veg til å verta til noko meir? Kvifor vart ikkje dei eliminerte undervegs? Utan Gud kunne det ikkje finnast nokon plan for kva dei ein dag skulle verta til.

Biologiprofessoren hevdar at alle artar på jorda er – i ei eller anna form – i slekt. Dette er ikkje ein teori, det er fakta, hevdar han. Men også her er professoren litt på sida av hovudsaka. Dei fleste som trur på Gud er nok ikkje ueinige i at alt levande på ein måte er i slekt. Alle utgår jo frå den same Skaparen. Me er alle laga av den «leira» me stig på. «Frå jord er du komen…»

Billedleg skapingssoge?

Eg trur elles at mange som reknar med ein Skapar, ikkje tek sjølve skapingssoga fullt ut bokstavleg. Slik var ho kanskje heller ikkje meint. Rett nok er det vel ein del som trur blindt på at skapinga gjekk føre seg på ei lita veke. Det har sjølvsagt ikkje noko å seia for det evige livet dei har fått gjennom trua på Skaparen og Sonen.

Men kanskje brukar dei korkje Bibelen eller tankeevna Gud har gitt dei, på rett måte. Det er heilt klinkande klart ut frå Bibelen at Gud ikkje er bunden til vår måte å telja dagar og timar på. Det står jo også rett ut at for Gud er tusen år som ein dag. Han er jo evig og står jo utanfor tidsrekninga som gjeld her på jorda.

Det er meir enn rimeleg å tru at skapingssoga berre er bildetale. Slik måtte det nok verta for at ho skulle kunna formidlast vidare mellom generasjonane. Hadde ikkje nytta med detaljerte vitskaplege utgreiingar! Sonen var «ein kløppar» til å bruka bilde, den eigenskapen hadde han nok frå Faderen.

Forstår ikkje dei som trur at Gud brukte jorda sitt tidsomgrep då han skapte, at dei gjer Universets Herre til noko anna enn det han er? Det burde vera klinkande klart for alle at Gud slett ikkje sat her på vår vesle jord då han skapte universet!

Lengda på våre dagar vert styrt ut frå kor lang tid vår jord brukar på å snurra rundt i høve til Sola. Men problemet er at sola først vart skapt på dag tre. Dermed fanst det ikkje ein gong jord-dagar på «den første dagen» og «den andre dagen».

Vekstar utan sol?

Ein støyter sjølvsagt også på andre problem dersom ein skal ta skapingssoga heilt bokstavleg. Gud gjorde det iallfall litt tungvint for seg sjølv om han skapte grøne vekstar dagen før han skapte sola. «Jorda bar fram grøne vekstar,» står det. Men jorda treng sola for å «bera fram» grøne vekstar.

Det er sant at ingen ting er umogeleg for Gud, men samstundes er det faktisk slik at Gud laga naturlover som skulle gjelda vidare. Me veit at han skapte plantene slik at dei treng lys for å veksa fram. Dersom einkvan prøver seg med alternative forklaringar på akkurat dette, då er han iallfall ikkje lenger på bibelsk grunn, men inne i fantasien si verd. Om ein til dømes hevdar at Gud hadde ei midlertidig sol eller at han sjølv fungerte som sol den andre dagen (som kanskje varde i tusen år!), er ein sjølv i gang med å laga teoriar som ikkje kan stadfestast av Bibelen.

Å spekulera i alternative forklaringar, berre for å få ei hundre prosent bokstavleg forståing til å fungera, det vert berre tøysete. Det viktige i skapingssoga, det er Skaparen sjølv – slett ikkje kronologi og detaljar som menneska som levde for tusenvis av år sidan ville ha forkasta som fullstendig uforståelege!

Orden, ikkje kaos

Sidan eg no er inne på skapinga av «jord og himmel», vil eg nemna eit anna eksempel på korleis vitskapen stadig må erkjenna at menneskeskapte teoriar gjerne må justerast.

For ikkje så svært mange år sidan høyrde me visse teoriar om dei svarte hola som vitskapsfolk meinte måtte finnast ute i universet. Kreftene knytte til desse hola, var fullstendig ufatteleg store, men vitskapsfolka kunne stort sett berre fortelja at dei fanst «her og der».

I dag har dei funne ut mykje meir om hola. Det er slett ikkje tale om noko tilfeldig plassering av hola. Tvert om ser det ut for at dei er som nav i galaksane. Alt bokstavleg tala «dreiar seg» om det svarte holet.

Det er altså slik at det som ein trudde berre fanst der som ein slags «anti-materie» det er krumtappen i ein fantastisk orden.

«Orden» er eit stikkord når det gjeld Gud. Bibelen fortel at han er «Ordens Gud». Ting som vert overlate til seg sjølv, går ikkje «naturleg» mot eit høgare nivå. For at ingenting eller noko lite skal bli til noko stort, trengst det mål, krefter og styring. Gud trengst!

 Vårt Land inneheldt sist laurdag eit innlegg frå ein person som nyleg hadde ein serie andakter i NRK radio. Det relativt store oppslaget gir oss eit interessant innblikk i kvifor Petter Fiskum Myhr gjennomførte andakts-serien sin som han gjorde.

Grunnleggjande i Myhr sin argumentasjon er at han oppfattar pluralisme som noko positivt – også når ein finn denne innan kristendomen. Han understrekar at han ønskjer ei kyrkje som rommar eit mangfald av stemmer, og han peikar på at det faktisk alt finst eit stort og aukande mangfald i kyrkja.

Harmoni eller kakofoni?
Det er viktig å få med seg at det mangfaldet Myhr idealiserer, ikkje er mangfaldet av ulike menneske (= eit fargerikt fellesskap), men eit mangfald i sjølve trua og livet. Dette går klart fram mellom anna av sitat han brukar – og ikkje minst av måten han brukar ordet «stemme» på.

Her handlar det ikkje om ulike stemmer som brukar dei same orda og som kling saman i ein fin harmoni. Myhr talar om stemmer som kjem frå menneske som tenkjer annleis og trur annleis. Myhr tykkjest ikkje vera uroa over at ein slik ulikskap i stemmer vil resultera i ein kakofoni som utydeleg-gjer kyrkja sin utover-retta kommunikasjonen. Kyrkja har nemleg to primære retningar på kommunikasjonen sin, oppover og utover.

Har misforstått Jesus.
Myhr har forstått Jesus på eitt punkt, han hevdar at Jesus hadde eit «lidenskapelig ønske om å nå fram til dem som ikke tror.» Men dessverre har Myhr på andre område misforstått Jesus nokså grundig.

Jesus var ikkje sint på farisearane og dei skriftlærde på grunn av at dei rekna seg som rett-truande. Synda deira var at dei berre i det ytre var fine og rettferdige, i hjarta var dei fulle av urett, hykleri og grisk og grådig lyst. At dei kjende Skrifta var i utgangspunktet berre positivt. Problemet var at dei likevel ikkje kjende Gud, og at dei difor heller ikkje kjende att Han som er eitt med Faderen og som Skrifta tala om.

Jesus og krev faktisk at folk skal vera (rett-)truande. Når han kom til dei som var plassert nede på rangstigen, var det slett ikkje fordi dei ikkje var rett-truande. I motsetnad til dei skriftlærde, var desse enkle menneska klare til å ta i mot han, og klare til å ta mot den rette trua.

Læresveinane, som kom frå enkle kår, var på sett og vis alt meir rett-truande enn dei skriftlærde – på den måten at dei i si venting på Messias, var opne for å gjenkjenna Jesus som Han alle jødane venta på. Andreas hadde så vidt møtt Jesus då han skunda seg til broren, Simon (Peter), og sa: «Me har møtt Messias!»

Desse enkle læresveinane vart funne høvelege til å få tre år i verdas suverent beste «bibelskule». Men slett ikkje for at den enkelte av dei skulle danna seg sin eigen trus-variant!

Kyrkja sitt oppdrag.
Når Myhr vedgår at han ikkje er interessert i ei kyrkje som talar med ei stemme, så inneber det, anten han vil vedgå det eller ikkje, at han er interessert i å svekka kyrkja og kyrkja sitt primære oppdrag. Dette handlar ikkje om at enkelte også i virvaret av ulike stemmer, vil oppfatta noko dei likar – og så gripa tak i det. «Du formidler ei tru, et håp og et livsfundament som jeg finner ro i,» er det ein som rosande skriv til Myhr.

Jesu gav eit klart oppdrag til si kyrkje: «Lær folkeslaga å halda alt det som EG har bode dykk!» Han sa slett ikkje følgjande: «Gjer folk kristne ved at de gir dei sjansen til å finn litt hjelp eller ro i noko som de eller andre menneske med ein viss sympati for kristendomen, har tenkt seg fram til.»

Kjærleiken.
Det vert hevda at fordi kjærleiken er størst, må me alltid velja kjærleiken når vår sanning kjem i konflikt med den. Fleire ting skurrar alvorleg i dette som ved første augnekast kan synast som ein grei filosofi.

For det første er det direkte feil å hevda at ekte kjærleiken er større enn ekte sanninga. Skrifta opnar ikkje for ei slik samanlikning. Grunnen er heilt klar, både sanninga og kjærleiken har med sjølve Guds vesen å gjera. Dermed er det også umogeleg å tala om ei mogeleg konflikt mellom ekte kjærleik og ekte sanning.

Kva så med ei eventuell konflikt mellom kjærleiken og vår oppfatning av sanninga? Dette spørsmålet vert nær sagt eit «lurespørsmål». Sjølve spørsmålet inneber truleg at vår oppfatning av sanninga kan visa seg å vera direkte usanning. Då er det jo i realiteten ikkje ei konflikt mellom sanninga og kjærleiken.

Kva «kjærleik»?
Men noko svært viktig som spørsmålsstillaren ikkje seier noko om, det er kva form for kjærleik det her er tale om! Dersom me ikkje har evne og innsikt til å sjå kva som er ekte sanning, endå om me har Skrifta til å hjelpa oss, korleis kan me då våga tru at det me oppfattar som kjærleik, er den kjærleiken som Paulus set høgare enn tru og von?

Det er ingen tvil om at me lever i ei tid då kjærleiken har kolna hos dei fleste, nettopp slik Jesus åtvara oss om, han som kom med sanninga og som sjølv er Sanninga. Set dette oss i stand til betre å vurdera kva rein kjærleik er, enn kva ekte sanning er? Slett ikkje!

Det er svært sannsynleg at det å velja «kjærleiken» framfor sanninga, dermed ofte vert ei orsaking for å velja lyst og attrå framfor å følgja Guds ord. Og i mange tilfelle er faktisk Guds ord utvetydig klart. Då skal Ordet veljast framfor kva som helst som gir seg ut for å vera kjærleik.

Det er på tide å retta merksemda litt mot Midt-Austen igjen. Det vil eg mellom anna gjera ved (på siste delen) å ta med ein del av noko eg for ei tid sidan skreiv på eit eller anna diskusjons-forum på Internet.

Det som manglar hos mange som er opptekne av tilhøva i Midt-Austen, er eit heilskapssyn. Skulda for denne mangelen på heilskapssyn og på innsikt i historiske fakta, må nok i stor grad leggjast på den einsidige framstellinga ein møter i NRK og andre deler av det tydeleg sosialistisk-inspirerte, norske media-regimet.

Når dette er sagt, må eg skunda meg å leggja til at det sjølvsagt også finst brotne kar på høgre-sida i norsk politikk. Det handlar dels om at det er mest populistisk å visa front mot Israel, men det er heller ingen tvil om at det til ein viss grad dreiar seg om ein åndskamp.

Ein del kristne har tidlegare vorte skulda for at dei «jo er forplikta til å forsvar Israel,» men at dei er nær sagt forstokka. La meg kort kommentera at mitt inntrykk tvert om er at mange kristne har ei Midt-Austen-innsikt som ligg godt over gjennomsnittet her i landet.

Men det som eg finn stor grunn til å peika på, og som kanskje ikkje så ofte har vorte sagt rett ut, det er at også Israels-kritikarane kan skuldast for at ikkje minst dei let si private innstilling til kristendomen påverka standpunktet dei har når det gjeld Midt-Austen.

Ein skal ikkje ha mykje erfaring med og innsikt i åndskrefter før ein ser at Israels-forakt heng saman med kristendoms-forakt. Det er ikkje dermed sagt at den som foraktar Israel og jødane, alltid er særleg medviten om si eiga forakt for kristendomen og kristne.

Det har vorte sagt at ein kan ikkje vera ein rett kristen utan å kjenna kjærleik til jødane. Det ligg nok mykje sant i den påstanden. Korleis kan ein elska jøden Jesus og samstundes hata folket Gud peika ut til å ta i mot han?! Påstanden vert også forsterka av det faktumet at til dømes arabarar som har vorte kristne, ofte har fått eit anna syn på jødane. Det er vel få andre stader at jødar og arabarar fungerer så godt saman som i kristne forsamlingar.

Når alt dette er sagt, så vil eg understreka at kjærleik til jødane ikkje inneber at me gir dei lov til å oppføra seg vondt mot andre menneske. Det er sjølvsagt ikkje det eg og andre kristne meiner. Men det som eg meir enn noko anna skulle ønskja, det var at jødane hadde vorte vurdert etter same standard som me vurderer andre – ikkje minst oss sjølve – etter! Det skjer nemleg ikkje!

Det vert til dømes ofte hevda av Israels-motstandarar at Israel stadig bryt med «folkeretten». Problemet er at dei som brukar ordet «folkeretten», veldig ofte ikkje bryr seg med å setja seg inn i kva som er «folkeretten» i samband med dei ulike sider ved konflikten.

Mange ønskjer visst å sjå bort frå at det historiske dokumentet frå Folkeforbundet, “Mandate for Palestine,” seier ein del om jødane sine rettar. Dei får faktisk rett til å busetja seg kvar som helst i området mellom Jordan og Middelhavet. Dokumentet vart i 1922 einstemmig vedteke av dei 51 medlemsstatane. «Whereas recognition has been given to the historical connection of the Jewish people with Palestine and to the grounds for reconstituting their national home in that country.»

Då FN overtok Folkeforbundet sine oppgåver og plikter (1946), vart denne internasjonale avtala vidareført, sjølv om dei arabiske statane på dette tidspunktet var mot opprettinga av ein jødisk stat i kva som helst form.

Men legg merke til at i Folkeforbundet si tid, så vart også dei andre landa i området noko tilfeldig oppdelte og gitt som «gåver». I 1918 fekk Faisal bin Hussein, Irak, og bror hans, Abdullah, fekk i 1922 syttysju prosent av Palestina-mandat-området. Altså eit mykje større område enn det som var att til jødane! Det første namnet på det området, Trans-Jordan, indikerte klart at Jordan skulle liggja på «andre sida» av Jordan, altså slett ikkje på vestbreidda av elva Jordan! Det var eit klart brot på folkeretten at Jordan okkuperte også land vest for Jordan, nemleg Judea og Samaria. Det nemner sjølvsagt aldri Willoch når han fantaserer om «folkeretten».

Men dei arabiske statane hadde heller aldri tenkt å oppretta endå ein arabisk stat i området! Heller ikkje då Jordan okkuperte Judea og Samaria, hadde dei den minste tanke om å gjera dette området til ein eigen Palestina-arabisk stat! Tvert om såg Jordan seg sjølv som den einaste nødvendige Palestina-arabiske staten i området. Det er svært interessant å leggje merke til grunngivinga dei brukte då dei okkuperte Judea og Samaria. Grunngivinga var at det var det same folket som i hovudsak budde der. Dei hadde, i følgje Jordan, «felles historisk, sosial and politisk utvikling». Nesten 80 prosent av folket i Jordan, er då og faktisk Palestina-arabarar.

No, når det er mest opportunt å påstå at palestina-arabarane er eit eige folk, då vil dei sjølvsagt at me alle skal gløyma det dei sjølve tidlegare hevda. Dette er dessverre typisk for den arabiske argumentasjonen. Og truskyldige og historie-kunnskaps-lause nordmenn let seg villig lura.

Det kan elles nemnast at då Israel vart gjenoppretta i 1948, flykta knapt åttehundretusen arabarar ut av området. Det vert hevda at arabarlanda bad dei koma seg unna, for at dei ikkje skulle koma mellom dobbel eld når arabarane skulle gå til angrep på jødane. Men då Israel vart gjenoppretta, gjorde det arabarane så rasande, at også meir enn åttehundretusen jødar vart jaga frå dei arabiske statane, mellom anna ved at dei vart pålagde sær-skattar og anna. Irak, t.d., vart heilt reinsa for jødar. Eigedomane dei måtte forlata, var nok jamtover meir verd enn dei arabarane måtte forlata.

Enkelte har tala om jødane som terroristar. Det vert sjølvsagt heilt misvisande. Dette er eit typisk arabisk argument, og det er eit medvite ledd i å prøva å framstilla jødane som eit «framandelement» og som okkupantar i området, samstundes som dei prøver å hevda at jødane ikkje var/er betre enn deira eigne terroristar. Sanninga er jo at det heile tida har budd jødar i Palestina, så jødane er slett ikkje noko framandelement i område. I Jerusalem var det eit jødisk fleirtal, lenge før 1948. Mange hevdar at dei vart i fleirtal midt på 1800-talet. Det ein veit sikkert, det er at det var eit stort jødisk fleirtal i Jerusalem på 1920-talet.

Her er også noko interessant å lesa jødane sin busetnad i heile Palestina midt på 1920-talet. Det vart skrive i ein rapport den 22. april 1925 av den første høg-kommisjonæren for administrasjonen av Palestin, Sir Herbert Louis Samuel:
«During the last two or three generations the Jews have recreated in Palestine a community, now numbering 80,000, of whom about one-fourth are farmers or workers upon the land. This community has its own political organs, an elected assembly for the direction of its domestic concerns, elected councils in the towns, and an organisation for the control of its schools. It has its elected Chief Rabbinate and Rabbinical Council for the direction of its religious affairs. Its business is conducted in Hebrew as a vernacular language, and a Hebrew press serves its needs. It has its distinctive intellectual life and displays considerable economic activity. This community, then, with its town and country population, its political, religious and social organisations, its own language, its own customs, its own life, has in fact national characteristics.»

Det burde ikkje eksistera den minste tvil om at jødane har rettar i området, både ved at dei i gamal tid budde i området, og ved at dei er det einaste folkeslaget som nokosinne har hatt Jerusalem som hovudstad, men også ved at det kontinuerleg har budd jødar i området lenger enn det har budd arabarar der, og ikkje minst ved at Folkeforbundet (seinare FN) gav dei ein juridisk rett til å bu der!