sett herifrå

Svar til Eivind Bjørnar

Det har vore sterkt skuffande å sjå den posisjonen du, Eivind Bjørnar har plassert deg i når det gjeld kampen mellom islamsk terrorisme og jødane. Gong på gong har du funne det «nødvendig» å leggja ut ting som einsidig fordømer Israel – og kritiserer konservative kristne.

Nordmenn førte bak lyset

Det er skremmande å observera kor stor påverknad Hamas sin propaganda har hatt på dagens nordmenn. Fleire og fleire, også inn i dei kristne sine rekkjer, ser ut til å ha late seg blinda av det falske narrativet som er NRK og andre medium har vidareformidla.

Denne gongen tillet du deg i ein kommentar til og med å ymta om at me som støttar Israel står i fare for å missa vår sjel, vår identitet! Dette var litt i overkant frimodig av deg. Eg skal vera like frimodig tilbake: Om einkvan kallar seg kristen og så tilsynelatande trur all propaganda som kjem frå muslimske terroristar som hatar både jødar og kristne, då er det stor grunn til å kjenna uro for vedkomande.

Eigentleg overraskar det ikkje så mykje at dei som tilhøyrer verda, trur lygnaren. Eg hadde venta meg noko heilt anna frå dei som ønskjer å kalla seg kristne. Dei skal nemleg ha Sanningsanden inni seg. Han ønskjer å hjelpa til med å avsløra lygna.

Hovudoppgåva hans er å overtyda om kva synd er. Synda er at dei ikkje trur på Jesus. «Men dette råkar jo også jødane», kan du tenkja. Nei, ikkje på same vis som det råkar andre. Ikkje berre er det mange mellom jødane som trur på Yeshua som Messias, men det er også slik at Gud handlar spesielt med sitt folk, jødane. Det har han lova, og det held han. Det er ei sak mellom han og dei.

Kristendomen angripen

I Hamas derimot, finst det ingen kristne! Dette er ikkje berre ein vill påstand frå mi side. Hamas består av fundamentalistiske muslimar, og slike er ikkje berre likegyldige til kristendomen, men dei har ei ånd som fornektar at Jesus er Guds Son.

Åndsmaktene (satan) sitt hovudføremål med islam var å knusa heile fundamentet for den kristne trua: Trua på at Jesus er Guds Son og at han døydde på krossen og stod opp igjen! Dette fornektar islam heilt kategorisk! Eg er usikker på om norske biskopar har tatt innover seg slike fakta.

Muslimane har også hata jødane, heilt frå Muhammed sjølv i sterkt aukande grad begynte å hata dei. Dermed finst faktisk mange eksempel på at når muslimar vert kristne, så får dei og eit nytt syn på Israel og jødane.

Eg kunne sagt mykje om åndsmaktene sitt langsiktige perspektiv i Midtausten, og korleis dei ser ut til å ha innbilt seg at eit Jerusalem utan jødar kunne hindra Jesus si atterkome. Men eg skal spara deg for det her.

Kompetanse?

Du gir jo inntrykk av at du ikkje likar mange ord. Du innbilla deg visst at du kan trumfa gode forklaringar med å fokusera på Netanyahu. Men at ein politikar får mykje hets, beviser faktisk ingenting om politikken han står for. Det er klart at ein som utfordrer åndsmaktene ved å stå opp mot styret i Iran og landets proxy-grupper, Hamas inkludert, vil verta utsett for enorm hets.

Du viser til «kompetente røster i Israel», men heller ikkje det er noko argument i det heile! Det einaste det beviser er at Israel – i fullstendig motsetnad til Palestina og Gaza (!) – tillet at folk gir uttrykk for ulike meiningar, også om sjølvaste statsministeren vert rakka ned på!

Kva kompetanse er det du siktar til? Er kanskje Ehud Olmert (som var statsminister i Israel i perioden 2006–2009) ein av dei du reknar som kompetente? Er han kompetent på grunn av at han vart dømt og fengsla for korrupsjon? Han har heile vegen utelukkande kritisert Netanyahu. Mogelegvis fordi Netanyahu ikkje benåda han. Han har aldri, ikkje ein gong i starten, kome med noko alternativ til Israel sin aksjonen mot Hamas.

Han ønskjer truleg at Netanyahu skal få smaka det han sjølv fekk smaka. Men det er faktisk ikkje sikkert at Netanyahu sine økonomiske brotsverk er så store at han og må i fengsel, trass i at mange (også i NRK) har dømt han på førehand! Eg mistenkjer at du beint fram reknar enkelte røyster som meir kompetente enn andre, fordi dei harmonerer mest med DITT syn.

Det som i alle høve er sikkert, det er at konkrete sanningar om historie og samtid eksisterer uavhengig av kjensler hos israelarar og nordmenn som du. Eg som trur på Han som sjølv ER Sanninga, har aldri godtatt at «sanning» berre er noko relativt.

Hamas utan moralske skrupler

Du skriv følgjande: «Å bruke sult som våpen! Å skyte folk i matkø! Å bombe skoler og sykehus, ambulansepersonell og journalister fordi de hadde etterretning om at Gamas var der – uten dokumentasjon!» Dette viser dessverre at du har slukt Hamas si framstelling utan å forstå at størsteparten av dette er lygn, ikkje minst det om å skyta folk i matkø.

Er du klar over at det er Hamas som er kjelda til – og styrer – omtrent all informasjon som har kome ut frå Gaza? Journalistar er anten med i eller er kontrollerte av Hamas. Nyleg stod ein tidlegare tilsett i det uavhengige AP (Associated Press) fram og fortalde korleis Hamas gjennom trugsmål stoppar alle innslag dei ikkje godtek.

Dermed kan du slett ikkje vita at dei «uetiske handlingane» du skuldar Israel for, verkeleg har skjedd. Dessutan vert skular og sjukehus legitime mål når dei er tildhaldsstad for terroristar og har inngangar til terrorist-tunnellane. Angrep frå IDF er slett ikkje på måfå. Og ein Hamas-leiar er i ein video heilt open med at dei sivile som døyr, er nødvendige offer. På videoar viser dei også frimodig fram at dei skyt ut rakettar frå sivile heimar. For Hamas er dette heilt normalt.

Er du elles så naiv at sjølv om Hamas har bevist at dei myrdar uskuldige, voldtek og kidnappar gislar som dei torturerer og omtrent ikkje gir mat, så held dei i alle fall bodet om å ikkje lyga? Beklagar, men i høve til oss vantruande, har ikkje Hamas noko som helst moralske skruplar.

Palestinarane er notoriske lygnarar. Dei har til og med laga si eiga historie, der dei er «urfolket» i Palestina. Dei trur at folk i Vesten er for dumme til å vita at dei alltid har vore arabarar (heilt frå dei etter Muhammed sin død fløymde utover heile Midtausten). Såleis er dei sjølvsagt berre er urfolk i Arabia!

Abbas sjølv er «naturlegvis» også ein klar Holocaust-fornektar. Og Arafat som gjorde seg sjølv og familien styrtrik på utviklingshjelp, var ikkje ein gong frå Palestina. Han var fødd i Egypt og hadde budd i ulike land i området.

Brukar svolt som propagandavåpen!

Hamas har i enormt omfang plyndra humanitær hjelp. Nei, dette er ikkje berre påstandar frå israelsk side! Det finst video-opptak av lastebilar med Hamas-folk på som rasar forbi dei sivile langs vegen. Og som om ikkje det er nok, kan du undersøkja FN si eiga side med info om kor mykje som har vorte stole! Sida vert kontinuerleg oppdatert.

Eg har sjølv vore inne på sida og er overraska og forskrekka over alt som vert borte. Men har NRK nokosinne nemnt denne rekneskapen? Sjølvsagt ikkje, Hamas og NRK er jo berre opptatt av å hevda at Israel brukar svolt som våpen.

Dermed stengjer du nok av for eit mogeleg sjokk i samband med at det faktisk er Hamas som brukar svolt som eit våpen. Dei framprovoserer svolt hos sine eigne «medborgarar» for å bruka det som eit propagandavåpen mot Israel! Dette er vanskeleg å tru for oss nordmenn, men om du ikkje trur meg, så tru i alle fall det som vert notert i FN-regi!

I dette tilfellet er nok FN å lita på. Kontoristane gjer jobben sin. Men dessverre har FN generelt vorte ein fullstendig pervertert organisasjon. Ikkje minst UNWRA er ein del av problemet og slett ikkje av løysinga. UNWRA motarbeidar Israel og mange av dei tilsette er Hamas-medlemmer.

FN lyg

UNWRA-folk deltok til og med under massakren i Israel. Dette vart så bombesikkert slege fast, at FN såg seg nøydde til å peika ut nokre syndebukkar. Ni personar vart kort og «greitt» oppsagte.

Sjølvaste naudhjelpssjefen i FN laug grovt om svolten i Gaza. Han hevda på eit tidspunkt at 14.000 born ville døy innan 48 timar. Det var mildt sagt berre sprøyt, men verda (truleg inkludert du) trudde på det. FN trekte påstanden tilbake.

Francesca Albanaese har og ein sentral posisjon i FN. Ho er sterkt Israelsfiendtleg og har bevisleg fare med lygn, mellom anna i intervjuet med NRKs Yama Wolasmal (Wolasmal hefta seg sjølvsagt ikkje ved det).

For deg vekkjer det nok inga undring i det heile at NRK kan bruka ein person med muslimsk bakgrunn som sin viktigaste reporter i ein konflikt mellom nettopp islam og den vestlege verda. Ein kan absolutt ikkje hevda at Yama Wolasmal har sin integritet i behald. Til og med eg kan lett bevisa det motsette ut frå nokre av innslaga hans.

Flyktningstatus i arv

Tilbake til UNWRA. Det er 30.000 tilsette i denne organisasjon som skal «ta seg av» palestinske flyktningar, medan det er berre 18.000 tilsette i den organisasjonen som skal ta seg av resten av flyktningane i verda! Får ikkje dette deg til å stussa aldri så lite?

Normalt skal ein slik flyktningorganisasjon syta for relokalisering og integrering av flyktningar. Oppgåva til UNWRA er det motsette. Mandatet i det tilfellet er å sørgja for at flyktningane held fram med å vera nettopp flyktningar og at flyktningstatusen går i arv! Høyrest ikkje dette fullstendig absurd ut?! Dessverre er det sanning!

Krig er fælt

Lidingane til det palestinske folket er reelle. Krig er fælt! Men hugs kven som starta krigen og som heile vegen sat med nøkkelen til å stoppa krigen fort! Hamas.

Det er spesielt vondt når born vert offer. Heldigvis er det i røynda forholdsvis få uskuldige born som har mist livet. Hamas sine tal er absolutt ikkje til å lita på. Lenge hevda dei at rundt to tredjedelar av dei drepne var kvinner og born. Det trudde både FN og NRK på. Men dei som rekna på Hamas sine eigne tal, avslørte fort at tala ikkje kunne stemma.

Medan NRK og Yama Wolasmal framleis har halde fram med å terpa på det Hamas først presenterte for verda, viste det seg at Hamas i det stille retta på tala sjølve.

Det som er viktig for nordmenn å forstå, det er at eit fleirtal av dei drepne er Hamas-krigarar. Det er vanskeleg å få fram denne sanninga når NRK og andre undertrykkjer sanninga. Mellom dei som har vorte kalla «born», er det mange våpenberande krigarar (frå 13 år og oppover). Ja, du visste vel at Hamas brukar barnesoldatar? Det er ikkje så vanskeleg å få akkurat det til når borna frå dei er små har vorte systematisk lærte opp (i skule, heim og moske) til å hata israelarar – og å vilja drepa dei.

Ikkje folkemord

Hugs elles at mistanke om folkemord, det kan kven som helst seia at dei har. Men ingen ting er bevist i så måte. Om ein ikkje omdefinerer heile omgrepet «folkemord», har eg vanskeleg for å sjå at Israel kan verta dømt i den saka. Hamas er ikkje ei eiga folkegruppe! Og det er berre nettopp Hamas Israel har hatt intensjonar om å utrydda. Med god grunn.

Eg reknar også med at i ei eventuell rettssak, så vil til dømes den profilerte, britiske, tidlegare offiseren Richard Kemp verta eit av vitna. Han hadde nyleg ei gruppe NATO-generalar med seg til Midtausten. Dei var fulle av undring over Israel sin evne til å skåna dei sivile i ein slik by-krig! Ein sa rett ut: «Noko slikt hadde ikkje me klart å gjennomføra!»

Hykleriet

Og så til hykleriet. Berre når Israel er involvert, då går verda av skaftet på grunn av at folk vert drepne i ein krig. Og enkelte snakkar også som om dette er den verste humanitære krisa i verda. Det er sjølvsagt mykje verre i til dømes Yemen. 377.000 døde på grunn av krig og hungersnaud. Men der er det jo «berre» muslimar som drep muslimar, ingen jødar kan skuldast på!

Sanninga er at hittil er svært få døde av svolt i Gaza! Så få utsvelta er det tydelegvis at Hamas har måtta bruka videoar av sjuke born (m.a. med genetiske sjukdomar) for å laga hungersnaud-bilde for distribusjon til vestlege medium, så som New York Times! Eitt bilde var av eit barn som faktisk Israel hadde fått sendt til behandling i Italia. Eit nyare bilde viser det same barnet lækt, men det bryr ingen medium seg om å visa.

Netanyahu har sjølv lagt slike ting fram for pressa, men det når oss berre på internett, aldri via NRK eller andre norske medium, med unnatak av eit par kristne aviser.

Videoar lagt ut på sosiale medium av folk som bur i Gaza, viser ei anna side enn den som NRK viser. Det finst utruleg nok framleis restaurantar med eit bra utval av gode rettar!

Når byar som Rafa er fullstendig øydelagde, så handlar det slett ikkje berre om israelske bomber. Då Hamas oppdaga at IDF gjekk frå hus til hus, etterlet dei seg bombe-feller for å sprenga soldatane (og husa) i lufta. Mange IDF-soldatar vart i ein periode drepne på det viset.

Når ein talar om Gaza som om det er det verste som har skjedd i vår tid, handlar ikkje dette lenger om medkjensle, men om antisemittisme og hyklarskap. Fleire verre krigar kunne vore nemnt. Kva med Darfur? Krigen som starta i 2003 har ført til over 350.000 drepne og meir enn 3 millionar menneske på flukt i ein region med rundt 7,5 millioner innbyggarar. Har du i det heile reagert på at 500 menneske har vorte drepne i angrep frå RSF-militsen berre dei siste vekene?

Kanskje hugsar du også Rwanda i 1994? Hugsar du at over 800.000 menneske (kanskje bortimot ein million) vart drepne på 100 dagar?!

I mai i år kom dei norske biskopane ut med ei politisk utsegn om tilhøva i Gaza. Det er trist å sjå korleis biskopane med denne utsegna igjen prøver å gjera kyrkja «open» og «relevant» gjennom å leggja seg på ei linje som harmonerer med hovudstraumana i samfunnet.

Det verkar dessverre som om biskopane – på lik linje med nordmenn flest – i hovudsak byggjer meiningane sine på propagandaen frå Hamas som har vorte så konsekvent og «dyktig» vidare formidla av NRK og andre norske venstreside-medium. Men dermed får også innhald og konklusjonar i utsegna ei klar anti-israelsk slagside.

Når biskopane mellom anna skriv at Israel med brutale krigshandlingar – som så sterkt rammar sivilbefolkninga – viser forakt for krigens humanitærrett, så er dette argumentasjon som ikkje stemmer med sanninga.

Biskopane gir inntrykk av at Israel si krigføring er meir brutal mot dei sivile enn det som er vanleg i andre krigar. Dette er direkte lygn, for det motsette er faktisk tilfellet! Biskopane har tydelegvis ikkje sett seg godt nok inn i kva som er sant og kva som er propaganda. Eller kanskje dei berre er populistiske?

Når biskopane hevdar at «vi er rystet av og fordømmer det vi ser utspille seg på Gaza», så er dette berre ein tom talemåte. Dei har naturlegvis ikkje sjølve sett noko av det som har skjedd i Gaza, men dei støttar seg berre fullstendig til det som Hamas ønskjer at verda skal tru.

Nyleg besøkte ei gruppe med høgtståande generalar frå NATO-land Gaza, saman med den kjende britiske offiseren oberst Richard Kemp. Dei var der for å observera Israel sine militære operasjonar på nært hald. Også dei vart «rysta» over situasjonen, men av motsett grunn!

Dei opplevde at den internasjonale kritikken av Israel vart avkledd som grunnlaus og politisk motivert. Fleire av generalane sa følgjande: «Våre eigne styrkar kunne aldri ha oppretthalde eit så høgt etisk nivå under liknande tilhøve»! Dei hadde aldri før sett ein hær som i praksis klarer å verna sivile på ein så konsekvent og systematisk måte som det IDF gjer.

Men dermed klappar også biskopane sin påstand om «dehumanisering» av eit folk i Gaza fullstendig saman. Å gjera så mykje for å verna sivile liv, er ikkje å dehumanisera dei!

Den parten som derimot har drive med konsekvent dehumanisering, er Hamas. Det gjeld både i høve til jødar, men også i høve til eigne borgarar som vert brukte som menneskelege skjold for å få opp hatet mot Israel. Alt dette er godt dokumentert. Men biskopane brukar berre skuldinga om dehumanisering når det gjeld Israel. Kvifor?

Når biskopane hevdar at «vi hører våre palestinske trossøskens rop om at vi, som kirke, må stå opp mot de overgrep vi ser skje foran oss», manglar det truverde. Kven i Gaza har tatt kontakt med norske biskopar får å be dei om ei politisk mobilisering?!

Å be om forbøn er sjølvsagt ei heilt anna sak. Det me veit sikkert, det er at dei 0,03 prosent kristne i Gaza er utsette for forfølging av Hamas. Endå verre er truleg situasjonen for dei rundt 300 eks-muslimane som i det siste har vorte kristne.

Det er frekt av biskopane at dei basert på propaganda hevdar at det Israel driv med «fremstår som intensjonell etnisk rensning», men let vera å nemna med eitt ord at Hamas har charter-festa at jødane skal fjernast like frå elva og til havet.

Dersom biskopane ønskjer å vita meir om kva som er fakta når det gjeld Gaza-krigen, bør dei innhenta informasjon frå ulike kjelder, men det er dei kanskje ikkje så interesserte i. Dei er truleg nøgde med det populære, politiske standpunktet dei har tatt.

La meg likevel nemna eit par kjelder. HonestReporting gjer ein dyktig jobb for å slå ned på usann informasjon om Israel og Gaza i ulike store medium, som eksempelvis i NYT, Reuters, AP og BBC. Før ein skuldar dei for berre ei einsidig pro-israelsk slagside, er det viktig å fortelja at dei har hatt ein god suksess-rate. Mange medium har faktisk endra på reportasjar! Dette vitnar klart om kvaliteten på avsløringane frå HonestReporting.

Jacqui Peleg er ei britisk-israelsk dame som har budd i Israel i mange år. Ho lærte seg arabisk, og har samla på videoar lagt ut på sosiale medium av vanlege sivile i Gaza. Ho delar ofte innhald frå influensarar og butikk- og kafé-eigarar i Gaza. Videoane gir eit godt innblikk i både normalitet og naud under krigen.

Mildt sagt er det bildet videoane gir, mykje meir nyansert enn det som Hamas har klart å formidla her i Vesten gjennom gode støttespelarar som til dømes NRK, NTB og BBC. Mellom anna har det vore innført så mykje mat at det til tider har vore stort overskot. I ein video ligg det fullt av uopna hermetikkboksar og anna i gatene!

Grunnen til at eg har skrive dette no, er at eg denne veka las ein leiar i eit lokalt kyrkjeblad. Redaktøren hadde lagt seg på same linje som biskopane. At ein tilsett i DNK er lojal mot toppleiarane i organisasjonen, er kanskje ikkje så overraskande, men eg opplevde det likevel som trist.

I eit kommentarfelt på Facebook fekk han skryt for at han våga å kritisera Israel. Men eg vil hevda at i dag er det ikkje vågalt å kritisera Israel, med mindre ein gjer det på eit bedehus. I andre samanhengar er det ofte stor aksept for Hamas sitt falske narrativ.

Eg vil hevda, slik eg gjorde i ei syttandemaitale for mange år sidan, at me nordmenn nok ikkje har ein slik fridom som me likar å tru. Dersom ein gjer seg opp meiningar på grunnlag av falsk informasjon (og gjerne også handlar på grunn av slik informasjon), då er ein eigentleg ikkje fri. Ein har vorte utsette for manipulasjon.

Allereie før Hamas sitt forferdelege angrep på Israel, hevda mange – mellom andre den kjente Steven Spielberg – at antisemittismen var på høgde med slik det var før holocaust. Etter 7. oktober-massakren har den anti-israelske propagandaen vort endå verre.

Aldri før har verda så fort tatt parti for overgriparen og dømt den parten som overgrepet vart gjort mot. Den parten som gjennom mange år førebudd seg på berre ein ting, nemleg å slakta ned naboane sine, vart lynfort plassert i ein offerrolle.

Denne parten som ikkje har det minste omsorg for sine eigne, men brukar dei som skjold for å oppnå sympati ute i verda, og som har som charter-festa mål å utsletta staten Israel og alle jødar «frå elva til havet», vart «dei gode», medan vesle Israel som alltid har måtta kjempa for å overleva vart «dei vonde».

Redaktøren i kyrkjebladet framstiller Israel som ein «fryktinngytande krigsmaskin som rår over atomvåpen». Gjennom å formulera utsegna slik, viser han tydeleg kvar han står politisk.

Fakta er at Israel har eit svært kapabelt og sterkt forsvar. Takka vere det har landet overlevt til i dag. Men redaktøren valde altså ikkje orde forsvar, men «krigsmaskin».

Ein gong eg diskuterte Israel med ein eg kjenner, uttalte han seg som om det var urettferdig at Israel fekk hjelp frå USA. Eg er usikker på om han såg konsekvensen av det han gav uttrykk for. Sjølv om samarbeidet mellom Israel og USA i høgste grad gagnar begge partar, så er det høgst mogeleg at Israel ville bli utsletta utan hjelp får USA.

Var det kanskje nettopp det han såg for seg? Stod han kanskje på Hamas si side allereie den gongen? Skal ikkje halvparten av jødene i verda få ha det knøttvesle landet som i følgje folkeretten (etablert av Folkeforbundet) er deira? Talet på jødar i verda er framleis lavare enn det var før Holocaust (under 16 millionar). Det er nemleg slik eit verkeleg folkemord verkar. I Gaza og PA-området har folketalet gått kontinuerleg og kraftig oppover.

Det er ikkje tilfeldig at NRK i den konflikten som i stor grad dreiar seg om islam sitt hat og angrep mot jødane/israelarane, så har NRK valt å bruka ein person med islamsk (mujahedin) bakgrunn (Yama Wolasmal) som sin viktigaste reporter i konflikten! Kva ville folk ha sagt om han vart bytta ut med ein israelar eller kanskje ein mann frå bedehusland på Vestlandet?

Det er klart at Israel må kunna kritiserast for enkelte ting dei gjer, men det som skjer i våre dagar, er at israelarane stadig vert sterkt kritiserte for ting dei ikkje har gjort, ting som Hamas falskt har skulda dei for. Om eg vil skulda Hamas for å fara med lygn? Ja, i aller høgste grad!

Er det ikkje og rimeleg at ein terror-organisasjon som voldtek og drep på bestialsk måte, og til og med kuttar hovudet av småbarn og kuttar opp magen på gravide kvinner, også fer med lygn? Sanninga er at Hamas fullstendig manglar moral når det gjeld forholdet til vantruande (altså ikkje-muslimar). Dei følgjer såleis i «profeten» sine fotspor. Les gjerne om Muhammed i historiebøkene, om korleis han bygde opp makta si gjennom å plyndra fredlege jødar rundt Medina.

Når det gjeld Hamas sine lygner, så har ikkje NRK på nokon som helst måte drive med god journalistikk. Sjølv om seriøse granskarar i utlandet ganske tidleg hevda at Hamas sine døds-tal og det påståtte forholdet mellom terroristar og kvinner og born ikkje kunne stemma, så har NRK hatt blind tillit til det som har kome frå Hamas sine sokalla helsestyresmakter.

Mellom anna så opererte Hamas svært lenge med påstandar om at 70 prosent (eller eventuelt to tredjedeler) av dei drepne var kvinner og born. Denne påstanden refererte NRK til på tekst-TV så seint som for nokre dagar sidan. Det som NRK visst ikkje har nemnt i det heile, det er at nyleg (for vel to månader sidan) kom det fram i store nyheitsmedium i utlandet – slike som Euronews, The Telegraph og Yahoo News – at Hamas i det stille har drive å endra på tala sine.

Det som no går fram av tala, det er mellom anna at av alle dei drepne mellom 13 og 55 år, så er heile 72 prosent menn! Når me så veit at Hamas brukar barnesoldatar, så passar dette svært godt saman med den gruppa som er våpenberande/terroristar! Israel har altså rett når dei hevdar at dei har vore dyktige til unngå å drepa sivile.

Elles så ligg kanskje erstatnings-teologien og fordøming av jødar snublande nær for biskopar og andre personar knytte til DNK. Men når også redaktøren i kyrkjebladet hevdar at «me» er vitne til «dehumaniseringa av eit heilt folk», då går det over stokk og stein for redaktøren.

Nei, det er me så absolutt ikkje vitne til. Det har heller ikkje redaktøren vore vitne til. Me veit derimot korleis den andre sida, Hamas, ser på jødane. Det beviste dei gjennom dei forferdelege drapa dei gjennomført 7. oktober, og som dei til og med skrytte av gjennom videoane dei sjølve tok opp!

Og påstanden om at Israel har brukt svolt som våpen har «me» heller slett ikkje vore vitne til. Dette er berre påstandar frå Hamas. Det er Hamas som hatar at naudhjelpa no kjem rett fram til dei som treng det. Dei kan ikkje lenger kapra hjelpesendingar for å selja dyrt til vanlege folk den maten som i utgangspunktet skulle vera gratis.

Det er ikkje noko formildande med Hamas. Dei kunne brukt dei enorme summane i hjelp frå utlandet til å utvikla området. I staden bygde dei terrorist-tunellar og sende i alle år tusenvis av rakettar mot Israel. Men leiarane har likevel halde att pengar til seg sjølve. Dei er ikkje millionærar, men milliardærar. Ikkje minst dei som heller vil bu trygt i Qatar enn i Gaza.

Ja, me bør kunna snakka om lidingane til det palestinske folket, men det vert fullstendig absurd å gjera det utan å setja ord på at det er Hamas som har hovudansvaret for lidingane! Ikkje minst gjennom å bruka folket som skjold. Dei har ikkje tatt seg av sin eigne, men har brukt enorme summar på eit enormt tunellsystem og tusenvis av rakettar skotne mot Israel.

Andre palestinske leiarar har også vore direkte vonde. Dei har løna sjølvmordbombarar. Dei har ikkje akseptert staten Israel. Dei har på fleire vis forfalska historia. Og ikkje minst har dei i skule, moske og heim systematisk lært borna opp til å hata jødar. Å læra born å hata er ufatteleg grov tortur som vil få varige konsekvensar for borna og for samfunnet dei lever i, anten det vert i Midtausten eller i Europa.

Eit innslag i NRK Dagsrevyen 15. mai kan tyda på at folk i NRK let seg forskrekka over at kanalen sin viktigaste journalist i Midtausten, Yama Wolasmal, vart skulda for å vera antisemittisk av ein israelar som Wolasmal utsette for eit regelrett forbrytar-forhøyr.

For oss som gjennom lang tid har følgt Wolasmal sine reportasjar frå Midtausten, samstundes som me naturlegvis har innhenta informasjon via andre kjelder enn NRK, kom det alt anna enn overraskande at akkurat han vart skulda for å vera ein antisemitt. Me er sjølvsagt vel kjende med at han har ei tydeleg anti-israelsk innstilling.

Det er faktisk svært enkelt å avsløra kvar Wolasmal står. Ein treng ikkje gå lengre enn til nettopp den serien som det nemnde forhøyret var ein del av. Analyserer ein programma i serien mest mogeleg objektivt, vil ein utvilsamt sjå at Wolasmal sitt hjarte ligg hos Hamas og ikkje hos israelarane.

At han er markant meir aggressiv og bøllete i møte med jødar/israelarar enn med personar som representerer Hamas si side (som Francesca Albanese og ein Hamas-leiar), er for konsekvent gjennomført til å vera tilfeldig. Eg har utarbeida detaljerte samanlikningar, men eg vil ikkje bruka plass til den analysen her.

Det skal vera usagt om oppførselen hans har sitt utgangspunkt i den muslimske bakgrunnen han har (Mujahedin), men samstundes er det jo eit faktum at nettopp islam har ein «programfesta» motstand mot jødar og kristne (jf. Koranen og Muhammeds liv).

Såleis er det i alle høve høgst problematisk at NRK brukar Wolasmal som sin viktigaste reportar i konflikten mellom jødar og muslimar! Korleis ville nordmenn ha reagert om NRK valde ein jøde – eller kanskje ein konservativ kristen frå Vestlandet – som sin viktigaste Midtausten-reporter?

I innlegget i Dagsrevyen hevda Wolasmal at han også har fått kritikk frå Hamas-hald. Han gav inntrykk av at han dermed kunne heva seg over all kritikk i og med at det i følgje han har kome kritikk frå «begge sider». At eg personleg har mottatt eit liknande argument frå ein programleiar i Dagsnytt 18, kan tyda på at dette er ein gjengs måte å sjå ting på i NRK.

Men argumentasjon er naiv og står seg naturlegvis ikkje i ei nærare vurdering. Det strider mot all logisk tenking at dersom ein får kritikk frå to sider som står mot kvarandre, då er ein sjølv nøytral – eller har rett!

For det første så er det umogeleg å hevda at sanninga ligg på midtpunktet på ein akse mellom to ytterpunkt som ein ikkje kan ha full tiltru til. I tillegg kan du aldri hevda at kritikk både frå høgre og venstre automatisk plasserer deg akkurat midt på ein slik «fakta-akse». Du kan framleis liggja svært nær den eine ytterkanten! Slik det er tilfelle i når det gjeld Wolasmal.

I den aktuelle saka er forresten påstanden om kritikk frå Hamas si side lite truverdig og burde vore dokumentert. Med den store graden av goodwill Hamas har hos Wolasmal, skulle ein tru at dei er smarte nok til å «sitja stille i båten». Men det er likevel ein viss sjanse for at dei på bakgrunn av hans store slagside for deira «sak» ønskjer å utnytta denne reporteren endå litt meir.

Det er eitt av Wolasmal sine yndlings-argument som fortener meir merksemd her. Mange gonger har han referert til tapstala som Hamas har operert med. Det verkar som om NRK og mange NRK-påverka nordmenn tenkjer at ei teljing av lik «beviser» kven som har retten på si side.

Ei slik innstilling er sjølvsagt utruleg naiv. Det er jo berre takka vera at israelarane har vore utruleg dyktige til å byggja opp forsvaret sitt at dei 7,7 millionar jødane har overlevd midt inne mellom 450 millionar krigerske arabarar – i tillegg til andre folkeslag i Iran som er endå meir hatefulle i høve til jødane. Største folkegruppa i Iran (65%) er persarar. Dei åleine utgjer 60 millionar.

Dei konkrete tala frå Hamas har Wolasmal forsvart ved å påpeika to ting: 1) Tala frå Hamas i tidlegare samanstøytar har vore korrekte; 2) FN og det medisinske tidsskriftet Lancet går god for tala.

Det som har vore annleis i tidlegare samanstøytar, er at internasjonale organisasjonar som har kunna stadfesta tala, medan det etter angrepet den 7. oktober har vore umogeleg å verifisera påstandar om situasjonen på bakken.

Mange forskarar har i lang tid vore sterkt kritiske til tala frå Hamas. Spesielt har dei plukka frå kvarandre Hamas sin seigliva påstand om at 70 prosent av dei drepne har vore kvinner og born. Det har dei gjort gjennom å analysera Hamas sine eigne tal. Hadde Wolasmal vore ein upartisk journalist, burde han for lengst ha granska tala nærare

Ein professor ved universitetet i Pennsylvania påpeika for langt over eitt år sidan at Hamas si oversikt over drepne pr dag i ein viss periode fekk alle varsellampar til å blinka. Det viste seg mellom anna at tala på døde følgde ei fullstendig lineær linje.

I våre dagar er det heller ikkje noko sterkt argument å visa til FN eller Lancet, sjølv om det for godtruande nordmenn kan verka slik. FN er ein stor organisasjon med mykje antisemittisme. Dette går mellom anna fram av det store talet på einsidige resolusjonar mot Israel, medan verkeleg terrorvelde stort sett slepp unna.

Ein kan heller ikkje sjå bort frå at det enormt overdimensjonerte UNWRA, der mange tilsette er medlemar i Hamas, har stor påverknad på FN-systemet.

Heller ikkje å visa til Lancet er eit argument som i våre dagar står seg særleg bra. Wolasmal burde kjenna til at Lancet nyleg har vore ute i hardt ver. Det viser seg at til og med når det gjeld medisinsk forskning har tidsskriftet publisert ting som ikkje har blitt kvalitetssikra. Useriøse «forskarar» har misbrukt tidsskriftet.

Men det som verkeleg har torpedert Wolasmal sin bruk av Hamas-tal og bruken hans av FN og Lancet som sanningsvitne, det er utruleg nok Hamas sjølv! For vel halvannan månad sidan kom det fram at Hamas i det stille har drive og korrigert tala sine! Altså dei tala som Wolasmal så iherdig har referert til, mellom anna for å framstilla eitt av intervju-objekta sine, Ervin Kohn, som ein lygnar.

Kjem Wolasmal til å beklaga overfor Kohn? Sjølvsagt kjem han ikkje til å gjera det. Det verkar faktisk som om NRK har valt å teia heile denne oppsiktsvekkjande saka ihel – og altså igjen svikta plikta si til å formidla uhyre relevant informasjon til det norske folket. Ei rekkje andre store nyheits-formidlarar, som Euronews, Yahoo News og The Telegraph har heldigvis slått saka opp.

Hamas sine korrigerte tal avslører mellom anna at av dei drepne mellom 13 og 55 år, er heile 72 prosent menn! Dette fell nøyaktig saman den gruppa som i Gaza er stridande (dei som ber våpen). Hamas brukar som kjent barnesoldatar! Dette er slikt som NRK ikkje likar å formidla, men det er like fullt fakta.

Andrew Fox, assisterande stipendiat ved den Storbritannia-baserte tenkjetanken Henry Jackson Society fortel til Euronews at det i Hamas sitt talmateriale er funne «haugevis med feil».

Og sidan helse-departementet (til Hamas) sine tal har vorte mykje rapportert i internasjonale medium og sett på som relevante av nettopp slike instansar som FN, er forskarar urolege for at Hamas med vilje har blåse tala opp, for dette har jo resultert i ein omfattande sosial respons og til og med politisk utvikling!

Wolasmal og NRK nemner utruleg nok aldri at Hamas med vilje kan ha blåse tala opp! Finst det kanskje ikkje nok tankeevne i NRK til å forstå at dette i høgste grad er mogeleg? NRK burde dessutan som eit minimum ha formidla til folk at Hamas sine rapporteringsmetodar i seg sjølv er (og har vore) høgst upålitelege! NRK har heller hevda det motsette.

Dei tre metodane brukt samstundes er: 1) Teljing av alle lik på sjukehus; 2) Tråling av sosiale medium [av det statlege mediekontoret] for å prøva å finna rapportar om døde; 3) Utfylling av eit online Google-skjema som absolutt kven som helst kan senda inn!

NRK har i fleire tiår gjort ein innsats for å byggja opp eit hat mot Israel. Noko som også har bygt opp eit hat mot jødar generelt – inkludert norske jødar! NRK hevdar at det er Netanyahu og israelske styresmakter dei kritiserer, men forstår visst ikkje at publikumet deira tydelegvis ikkje evnar å skilja mellom jødar og israelske statsborgarar.

At statsfinansierte NRK samstundes let vera å avsløra at Hamas og PA bevisleg er mellom dei aller verste regima som finst i verda, er hårreisande! Palestinarane vert konsekvent framstilte som offer, sjølv om dei ligg høgare oppe enn til dømes naboane, jordanarane, på FN sin lykkeindeks.

Og årleg mottek palestinarane enorme summar med pengestøtte frå mange ulike land. Ein del av dette går forresten til bonusutbetalingar til sjølvmordsbombarar sine familiar. Dette er ting som NRK sine reporterar aldri grev i.

Palestinske styresmakter har mellom anna øydelagt liva til sine eigne born på grufulle måtar. Dei har vorte brukte som levande skjold (m.a. gjennom terroristreir under skular). Men minst like alvorleg er det at borna gjennom heim, skule og moske, systematisk har vorte lærte opp til å hata nabofolket, israelarane.

Hat er ei forferdeleg og øydeleggjande tung bør å leggja på born. Nei, dette kan slett ikkje skuldast på Israel. Å læra borna å hata er eit medvite val av dei vaksne. På same måte som det å elska er eit val. I Israel finn ein ikkje skulebøker med hat, slik ein gjer det i offisielle, palestinske lærebøker. Kor mykje har NRK fortalt om denne viktige grunnen til at konflikten har vorte totalt uløyseleg?

At styresmaktene legg alt til rette for å byggja opp eit intenst hat, er elles endå eit klart prov på at palestinarane slett ikkje ser for seg den tostats-løysinga som NRK stadig heiar på. Hadde palestinarane ønskt å leva fredeleg saman med naboen, hadde dei ikkje framstilt Israel som ikkje-eksisterande i lærebøkene.

Det er absolutt ikkje berre Hamas som har som mål at området skal gjerast jødefritt «frå elva til havet», slik Israels-hatarar syng også i norske gater. Med eit mål om å totalt utrydda jødane frå heile området, vert det OK for palestinarane å hata det einaste urfolket som framleis bur i det geografiske området, Palestina.

Det er trasig at dei tilsette i NRK forstår så lite av situasjonen. Men dessverre brukar NRK mellom anna «ekspertar» som Hilde Henriksen Waage, som ikkje berre er avslørt som antisemitt, men som og har avslørt at ho ikkje forstår alt som går føre seg i Midtausten. Då Israel angreip IRGC Quds Force i Damaskus, prata ho regelrett tull på NRK-TV.

Eg sende ein klage til PFU i samband med programserien nemnd i overskrifta. Dessverre vart klagen avvist fordi det vart hevda at eg ikkje sjølv var råka av det eg klaga på. Det er faktisk nokså uforståeleg sidan eg trass alt er ein norsk statsborgar som opplever at statsfinansierte NRK formidlar stoff som bryt med sanninga om Midtausten. Her er klagen min, for ein gongs skuld brukar eg bokmål (sorry):

Klagen min går dypest sett på Yama Wolasmal sin rolle som NRKs viktigste reporter i Midtøsten. Men for å illustrere hans manglende vilje/evne til objektivitet, trekker jeg nedenfor fram to program i serien «Yama utfordrer».

Viktig prinsipielle spørsmål er: Ville nordmenn ha godtatt det hvis NRKs fremste reporter i Ukraina var en russer uten motforestillinger mot Russlands aggresjon i landet? Eller hva om NRK hadde brukt en israeler som viktigste reporter i Midtøsten?

Det er like meningsløst at NRKs fremste reporter i konfliktene mellom militante muslimer og den demokratiske staten Israel er en mann med bakgrunn nettopp fra islam. Yama Wolasmal kommer fra profilert Mujahedin-bakgrunn.

Det er mulig at enkelte med manglende innsikt ville hevde at Wolasmal – tross sin bakgrunn – klarer å formidle et objektive bildet, men det stemmer ikke. Ikke uventet avslører hans reportasjer et underskudd på objektivitet. Trolig bør kanskje hans egen bok om hans fortreffelighet som journalist tas med i en vurdering av hans rolle.

Mot påstanden om manglende objektivitet, kan det kanskje også innvendes at Wolasmal i virkeligheten ikke i nevneverdig grad bryter med det som beviselig har vært NRKs politiske linje gjennom flere tiår, og som gjør at de også stadig bruker «eksperter» med slagside, som for eksempel Hilde Henriksen Waage.

NRKs partiskhet er blitt meget grundig dokumentert på ulike måter, både gjennom bøker, aviser, Internett, kringkasting og foredrag. Konsekvensene taler sitt klare språk: Spørreundersøkelser og sosiale media avslører at nordmenns kunnskapsnivå om Midtøsten i nåtid og fortid, er ensidig og til dels svært lavt.

Vi skal ikke her bruke mer plass på siden av saken, men gå over til å underbygge hvordan Yama Wolasmals mangel på objektivitet kommer til uttrykk gjennom to programmer i serien «Yama utfordrer». Programmene formidlet kun intervju-objektenes hat og ondskap og hadde absolutt ingen positiv informasjons-verdi.

I intervjuet hans den 12. februar med Israels-kritikeren Francesca Albanese gjorde han NRK til et talerør for en beryktet antisemitt. Wolasmal utfordret rett nok intervjuobjektet med noen påstander som tilsynelatende gikk imot hennes synspunkter, men konsekvent lot han være å følge opp påstandene med tilleggsspørsmål og ikke minst kunnskapsbaserte korrigeringer.

Wolasmals innledninger ble dermed intet mer enn stikkord som tillot at Albanese uimotsagt kunne lire av seg sine grove beskyldninger mot Israel. Alt var høyst gjenkjennelig fra palestinsk propaganda.

Wolasmal virket fokusert og formell, og man kan ikke helt tilbakevise hans egen påstand (i boken) om at han er en god journalist. Dermed står man dessverre bare igjen med en mulig forklaring: Han lot med hensikt desinformasjonen flyte fritt. Han holdt seg til det han på forhånd hadde notert ned for å trigge Albaneses «forklaringer».

Albanese, på sin side, virket noe flakkende og nevrotisk i utsagnene sine. En kan undres om hatet hun tydeligvis er fylt av, virket hemmende på henne. Det er beklagelig at det i NRK ikke finnes noen instans som kunne stoppe hele intervjuet på forhånd, ref. «Vær varsom plakaten».

Vi kan ikke gjennomgå hele intervjuet, men vi kan trekke fram et grunnleggende og avslørende eksempel på løgnene hun serverte. Hun videreformidlet påstanden som palestinerne for en tid siden fabrikkerte, om at de er et urfolk i Palestina!

Dette er en absurd påstand som bekrefter at palestinerne til og med gjør krav på jødenes historie. Wolasmal gjorde ingenting for å slå ned på løgnen. Tror han kanskje på den selv?

Påstanden kan ikke underbygges verken av etnologi eller av hva som i tidligere tider er blitt skrevet om befolkningen i dette området i Midtøsten. Hebreernes plass i området er kjent ikke bare fra GT – som faktisk også muslimene anerkjenner, men også fra gamle inskripsjoner fra ulike land som Babylon og Egypt.

Araberne, derimot, knyttes ikke historisk til Judea som en samlet folkegruppe. Først etter Muhammeds død flommet de imperialistiske muslimene også inn over Palestina. Det skjedde så sent som over et halvt årtusen etter at keiser Hadrian hadde omdøpt jødenes hjemland til Palestina!

Det var disse araberne som ble anene til de som på 1960-tallet fant det opportunt eksklusivt å kalles palestinere. De havnet i ulike områder i regionen, blant annet både vest og øst for Jordanelven samt i Egypt. De er selvfølgelig fortsatt å betrakte som arabere, og de taler fortsatt arabisk – med lokale variasjoner.

Også Yama Wolasmal sin «utfordring» av Hamas, den 19. februar, frembrakte forferdelig mye løgn og desinformasjon. Men det skal sies at Wolasmal var litt mere «på» under dette intervjuet. Hans notater gjort på forhånd, var litt mer utfordrende. Men dessverre gjorde han altfor lite for å arrestere en rekke åpenbare selvmotsigelser og løgner hos Hamas-lederen.

Wolasmal presset terroristen litt med hensyn til de forferdelige videoene som Hamas-terroristene selv laget under massakren, men da terroristen lite troverdig nektet for å kjenne til videoene, unnlot Wolasmal å slå fast at dette i så fall vitnet om ansvarsfraskrivelse og likegyldighet hos en som regner seg som en leder.

Det var heller ikke plausibelt at mye handlet om at enkelte grupper kjørte sitt eget løp. Hele denne terror-aksjonen var nemlig ekstremt godt planlagt og koordinert. Ressurskrevende forberedelser hadde foregått over meget lang tid.

Blant annet hadde palestinere som – gjennom et forsonings-framstøt fra israelsk side – hadde jobbet inne i Israel, laget nyttige kart og lister over hvilke personer som holdt til i de ulike bygningene. Den israelske ildsjelen bak forsonings-opplegget, ble selv offer for massakren.

Det fantes heller ingen troverdighet i det terroristen sa til slutt, nemlig at det vil bli fred om en gjenopprettet grensene fra før 1967, den gang da Judea, Samaria og jødenes gamle bydel i Jerusalem var under okkupasjon av Jordan. Jødene ble nemlig utsatt for terror-aksjoner også før 1967!

Det foreligger en avgjørende viktig forutsetning for at disse grensene skulle kunne fungere bedre i vår tid. Palestinernes hat må ha avtatt! Sannheten er at hatet har økt drastisk på grunn av systematisk opplæring av barna til å hate jøder – gjennom skolesystemet, moskeene og hjemmene. Også muslimenes evne til å gjennomføre angrep har økt.

Wolasmal burde også ha slått ned på desinformasjonen terroristen kom med vedrørende okkupasjon og beleiring. Der var det mye å ta fatt i! La virkelig ikke Wolasmal merke til at terroristen slo fast at okkupasjonen hadde vart i 76 år?

Dermed torpederte han sin påstand vedrørende grensene fra før 1967 og bekreftet Hamas sitt velkjente standpunkt om at selve gjenopprettelsen av Israel er å se på som en okkupasjon. Wolasmal påpekte ikke at det hele tiden har bodd en del jøder i området og at jødene har utgjort den største folkegruppen i Jerusalem i rundt 150 år.

Wolasmal nevnte ikke at Gaza har vært jøderent i 20 år eller at de mange tusen rakettene fra Gaza mot Israel ikke har vært noen god invitasjon til fred og sameksistens. Dersom ikke dette beviser partiskhet fra Wolasmals side, kan det i så fall bare handle om dårlig journalistikk.

Det russiske folket gir uttrykk for stor støtte til Putin og den krigen han fører mot nabolandet Ukraina. Me som ser det heile litt på avstand, kan ikkje unngå å tenkja at dette viser kor avgjerande stor påverknad russiske media har på folket.

Eg har sjølv snakka med ei ukrainsk kvinne som kunne fortelja at ho har ei tante som bur i Russland. Sjølv om tanta framleis har nær familie i Ukraina, vel ho å tru meir på russiske media enn på sine eigne slektningar i Ukraina!

Heile situasjonen fyller oss med avsky og ei viss fortviling. Å, om me berre kunne ha nådd inn til folket med eit sant bilde av Putin sin aggresjon! Og samstundes så tenkjer me kanskje at noko liknande nok aldri kunne skje her i vårt eige land.

Desinformasjon i Norge og

Sanninga er at enkelte av oss har kjent på ei liknande fortviling i samband med ei alvorleg skeiv-framstilling som i lang tid har gått føre seg både her i landet og i mange andre land. Dette har óg å gjera med ein konflikt mellom folkeslag – og mellom ideologiar. Ei påviseleg skeiv mediadekking av konflikten har i stor grad etterlate majoriteten av nordmenn med eit fullstendig falskt bilde av situasjonen.

Ja, eg siktar sjølvsagt til konflikten mellom Israel og Palestina-arabarane. Også i det tilfelle er det eit aktivt propaganda-apparat som står bak. Men heller ikkje her er majoriteten av innbyggjarane – i Norge og mange andre land – lenger klar over at dei manglar svært viktig, objektiv informasjon både om historiske fakta og om dagens reelle situasjon.

Tiår etter tiår har norske media vidareformidla så mykje einsidig propaganda at ein skremmande stor del av det norske folket har blitt direkte Israels- og jøde-hatarar. Undersøkingar har vist at desse to sidene i høgste grad heng saman. Antisemittismen blømer som aldri før.

Resultatet av skeiv-påverknaden kan faktisk objektivt målast, og det har og vorte gjort. Meiningsmålingar har avslørt at den store majoriteten av nordmenn har eit svært einsidig og temmeleg usant inntrykk av konflikten mellom jødar og Palestina-arabarar.

Eit arabisk narrativ

Det er sjølvsagt ingen tvil om at det einsidige inntrykket er eit resultat av at media har lagt absolutt størst vekt på å vidareformidla arabarane sitt syn – og til og med deira forfalsking av historiske fakta. Det er nemleg ikkje slik at vankunna er eit resultat av at media formidlar lite informasjon om konflikten. Tvert om får konflikten nesten uforholdsmessig stor dekning.

Problemet er at dekninga i så mange år har hatt ei så markant anti-israelsk slagside, at ikkje ein gong formidlarane sjølve lenger ser at måten dei framstiller informasjonen på, er skeiv. Den alternative forklaringa er endå verre: Formidlarane har ein personleg agenda som ligg bakom framstillingsmåten.

Det har til dømes vorte slått fast at «sjølvaste» NTB, som leverer nyheiter til eit tohundre-tals norske media (inklusive NRK), har avslørt ei udiskutabel anti-israelsk vinkling av nyheiter. Dette vart klart dokumentert i ei bok som kom ut for eit års tid sidan. https://miff.no/ntb

La meg kort ta eit enkelt, men typisk, eksempel. I fjor gav NTB nordmenn eit klart inntrykk av at Israel ikkje ville ha palestina-arabarane i dei sjølvstyrte områda inn i sitt eige vaksine-program. Noko som sjølvsagt umiddelbart skapte auka indignasjon hos mange nordmenn.

Sanninga var at Israel slett ikkje hadde myndigheit til å innføra sitt helsesystem i dei palestinske områda og at WHO og dei palestinske sjølvstyremyndigheitene sjølv koordinerte vaksinearbeidet. Det «vesle» eksempelet er typisk for korleis NTB og NRK omtalar saker som har med Israel å gjera.

Eit internasjonalt fenomen

Den same tendensen finn ein i store media-verksemder over heile verda. Ein av dei organisasjonane som har sett seg føre å vera eit slags vakthund mot anti-israelske framstillingar i presse og TV, HonestReporting.com, har svært mykje å gjera. Heile tida avslører dei grove brot på eit mogeleg prinsipp om objektivitet i media.

Det positive er at framleis har det i mange tilfelle nytta for denne organisasjonen å påpeika overtrampa. Det finst eksempel på at medie-verksemder i ettertid har kome med korrigeringar. Men når det til dømes i store overskrifter i aviser alt har blitt skapt eit negativt bilde av israelarane, så har det i lesarane dessverre alt blitt lagt ned endå eit frø av mistru mot Israel. Gjennom åra har mykje ugras fått veksa opp og kjøvt interessa for objektivitet i konflikten.

Det er nok på sin plass å koma med eit par eksempel på kva som manglar i nordmenns kunnskap om konflikten. Meiningsmålingar har avslørt at berre nokre få prosent av dei spurte kjenner til at det etter gjenopprettinga av Israel var fleire jødar som vart pressa til å reisa frå dei muslimske landa i Midtausten enn det var Palestina-arabarar som flykta frå dei israelske områda.

For jødane var det slett ikkje tale om frivillig flytting til det gjenoppretta Israel, slik enkelte gjerne ville hevda. Jødane vart heilt klart pressa ut, mellom anna gjennom at dei vart pålagde ekstraskattar og andre restriksjonar. Og gjennom utvisinga miste dei mykje større verdiar enn det Palestina-arabarane måtte gi opp. I Irak, til dømes, var jødane tidlegare godt posisjonerte i samfunnet.

Palestina, ein geografisk region

Det kan også peikast på at det på norsk TV har blitt vist kart som samanliknar storleiken på Palestina før og no. Dette ser plausibelt ut for folk som ikkje kjenner historia, men sanninga er sjølvsagt at heile framstillinga er klar pro-arabisk propaganda og ei fullstendig forvrenging av historiske fakta! Ein må undrast på om vankunna verkeleg er så stor mellom norske programleiarar, eller om også dette er medviten feilinformasjon.

For det første så vart det fiktive, antisemittiske namnet Palestina brukt om ein region. Det var i alle høve ikkje namnet på ein nasjon med i hovudsak arabisk-ætta innbyggarar! Faktum er jo at namnet hadde vore i bruk i mange hundre år då dei arabiske Muhammed-etterfølgjarane fløymde inn over området og okkuperte det i ca år 634.

Jødane som budde i området, hadde før det opplevt okkupasjon frå ulike andre folkeslag, assyrarane, babylonarane, persarane og romarane. Men det er stor semje om at området gjennom desse okkupasjonane heile tida vart sett på som jødane sitt fedreland. Og jødane er det einaste folket i historia som nokon gong har hatt Jerusalem, byen som jødekongen David grunnla, som hovudstad.

Då hærane frå Rom dukka opp i landet, hadde landet lenge vore kjent som Judea. Jødane har jo nettopp namnet sitt frå namnet på landet. Men eit opprør mot Rom i åra 132–136 førte til at keisar Hadrian straffa jødane med å omdøypte området til Syria-Palaestina – etter namna på jødane sine to viktigaste fiendar.

I vår bibel er det fiende-folket kjent som filistrane (altså ulik skrivemåte på norsk). Historikarane meiner filistrane var eit europeisk folkeslag (sjølvsagt ikkje arabisk), og også før Hadrian si tid hadde enkelte brukt namnet Palestina om (ein del av) området. Det finst ingen grunn til å tvila på at Hadrian visste at akkurat dette namnet var ein klar provokasjon mot jødane!

Resultat av politisk strategi

Imidlertid vart både namna Philistia, Judea og Palestina brukt i tida etter omdøypinga. Det kan leggjast til at keisar Hadrian også endra namnet på Jerusalem til Aelia Capitolina, og nekta jødane tilgang til den kjære, gamle hovudstaden deira. Dette namnet hadde byen fram til arabarane sin okkupasjon, då vart namnet Iliyā’.

Muslimane har aldri forlate området. Men dei har ikkje før i relativt nyleg tid kalla seg palestinarar. Fram til for ein del tiår sidan var dei meir interesserte av å få gjenreist eit stor-assyrisk rike enn av å oppretta ein palestina-arabisk nasjon.

At arabarane i området begynte å kalla seg palestinarar, ligg det ein soleklar, politisk strategi bak. I desse dagar då ein tidlegare russisk KGB-offiser (Putin) formar sine eigne «sanningar», kan det vera av interesse å nemna at det har vorte hevda sterkt at det nettopp var KGB som hjelpte PLO med å byggja opp sin strategi og sitt propaganda-apparat. I tillegg hadde terroristen Arafat ein del kontakt med ein annan tyrann (som han besøkte), nemleg Ceausescu i Romania.

Alt dette verkar faktisk svært plausibelt, for det er i alle fall ingen tvil om at KGB i si tid oppfatta PLO som ein svært nyttig spydspiss mot det demokratiske Vesten! Og det er heller ikkje tvil om at på eit tidspunkt – på relativt kort tid – så endra Palestina-arabarane sin strategi, mellom anna ved å begynna å omtala seg som «palestinarar».

Området ligg som før

Mykje tyder på at før gjenopprettinga av Israel, så hadde faktisk dei mange jødane som budde i Palestina, mindre innvendingar mot det å verta sett på som palestinarar enn det arabarane hadde. Som eit eksempel på dette kan det nemnast at før den engelskspråklege, jødiske avisa Jerusalem Post fekk sitt noverande namn, heitte ho Palestinian Post.

Strategisk var det sjølvsagt eit glimrande trekk for Palestina-arabarane at uttrykket «palestinarar» på kort tid kunne brukast eksklusivt om dei. Dermed har ein – saman med andre falske påstandar – fått skapt eit inntrykk av at heile området Palestina i utgangspunktet eigentleg tilhøyrde dei såkalla «palestinarane»! Men det stemmer altså ikkje med dei historiske fakta! Likevel overtyder dei nok mange nordmenn som ikkje har tilfredsstillande historisk innsikt.

Basert på fakta er det falskneri og faktisk direkte absurd å visa eit kart over korleis Palestina har skrumpa inn i høve til gamal tid. Sidan Palestina berre er eit fiktivt namn på eit bestemt geografisk område, så ligg sjølvsagt området der akkurat som før.

Det historiske Palestina ikkje var ikkje ein arabisk stat og aldri fritt for jødar, så kan ein slett ikkje hevda at det er ein arabisk stat som har skrumpa inn til det området som pr i dag er heilt reinsa for jødar!

Enkelte stammer har nok hatt eit visst rådvelde over enkelte areal, men ingen av desse har nokosinne kalla seg for «palestinarar»! Dei nokalla Palestinar-arabarane har såleis aldri hatt eit eige land, og Jerusalem har aldri vore hovudstad i noko anna land enn Israel.

Kanskje einkvan vil argumentera med at dette folkeslaget i alle fall i lang tid utgjorde ein majoritet i heile Palestina. Men dette argumentet skaper i så fall også eit problem for «palestinarane». Skal ein døma ut frå majoriteten av innbyggjarane sin etnisitet, så slepp ein ikkje unna det faktum at palestinarane i så fall alt har eit land som som er mykje større enn Israel, det heiter Jordan!

Transjordan

Namnet på Jordan var først Transjordan. I høve til Middelhavet skulle det etter planen kort og godt liggja «på andre sida av» elva Jordan. Men i samband med at dei muslimske naboane til det gjenoppretta Israel gjek til åttak på landet, så okkuperte Transjordan i 1948 også eit område på vestsida av elva Jordan, nemleg dei gamle jødiske kjerneområda, Judea og Samaria. I 1949 vart dermed landet kalla berre Jordan.

Og området dei okkuperte, har seinare vorte kalla Vestbreidda. Det ville vera uheldig for arabarane om verda framleis brukte ordet Judea, sidan dette er det området som jødane har sitt hamn frå. Judea skriv seg tilbake til namnet på ein av dei tolv Jakob-sønene, Juda.

Jordan okkuperte også Aust-Jerusalem. Alt dette var sjølvsagt i strid med folkeretten og det Folkeforbundet hadde sett for seg. I 1948 hadde faktisk jødane vore i majoritet i Jerusalem i lang tid, i alle fall i hundre år, og det budde veldig mange jødar også i denne bydelen.

Ein kan få ein ide om kor mange jødar det budde i bydelen når ein får vita at arabarane (jordanarane) øydelagde 56 av jødane sine 58 synagoger! Men arabarane reinsa heile det jødiske kvarteret for jødar – gjennom nedslakting og forvising. Jødane sine hus og eigedomar vart gitt til arabarar. Det kunne faktisk ikkje bu jødar i området før det i 1967 vart frigjort av Israel!

Dette er informasjon som typisk vart utelate då norske media for ei tid sidan kom med einsidig informasjon om at jødane la beslag på eigedomar i Aust-Jerusalem. Ei sanning dei utelet var at ein har bevis på at det jødiske samfunnet kjøpte eigedomar i bydelen så langt tilbake som i ca 1840.

«Folkeretten»

Då TV2 for ei tid sidan hevda i ei nyheitssending at det strider mot «folkeretten» at jødane tok tilbake eigedomar, så serverer dei berre informasjon som klør publikum i øyrene. Det høyrest sjølvsagt litt overtydande ut når ein kan bruka ord som «folkeretten», men faktum er at nordmenn flest – tydelegvis TV2 inkludert – ikkje har den fjernaste peiling på dei juridiske forholda i Jerusalem. Og sjølve ordet «folkeretten» vert både av reportarar og politikarar misbrukt i hytt og ver.

Det som kan slåast klart fast, er at norske media i det minste har svikta totalt i å gi eit objektivt bilde av fortid og notid når det gjeld det såkalla Palestina. Spesielt har NRK, som stats-kringkastar, gjort ein høgst kritikkverdig jobb.

Og kunnskapen mellom nordmenn viser ein fallande tendens. Kor alvorleg dette er, får ein indikasjon på når ei undersøking samstundes avslører at 78 prosent av nordmenn vedgår at haldninga deira til jødar har vorte verre! På dette område er Norge berre slått av Ungarn og Nederland. Og nordmenn har gjennom undersøkingar faktisk vedgått klart at motviljen deira mot jødar, heng saman med synet dei har fått på Israel. Kven har forma innstillinga deira? Media!

Mange nordmenn trur no at Israel gjer tilstandane nesten u-uthaldelege for dei «stakkars» palestina-arabarane. Ein tragisk stor prosent av nordmenn trur at palestina-arabarane har det omtrent så fælt som det jødane hadde det under andre verdskrigen, endå så absurd dette burde verka for opplyste og normalt intelligente menneske!

Nordmenn ureflekterte

Folk verka for lite reflekterte til å forstå at slike absurde påstandar ikkje på nokon måte harmonerer med den faktiske utviklinga. Mellom anna er det jo stor befolkningsvekst i dei palestina-arabiske områda, og områda sine levekår er til dømes på nivå med tilhøvet i nabolandet, Egypt (og betre enn i til dømes Marokko eller Pakistan).

Det ville sjølvsagt vera feil å hevda at levekåra i til dømes Egypt har noko med Israel å gjera, men det er faktisk også direkte feil å hevda at det som skjer i dei palestina-arabiske områda berre har med Israel å gjera. Mange andre forhold spelar så avgjort inn, til dømes den store korrupsjonen som eksisterar.

No har me sett at Putin har brukt usanningar og «falske flagg» som grunnlag for å påføra eit naboland store lidingar. Kor lang tid vil det gå før all lygn-propaganda om Israel fører til at landet vert angripe av landet sine fiendar, og denne gongen med støtte frå det feilinformerte Vesten? Me ser alt tendensen i FN. Fallitt-organet, Tryggingsrådet, har gong på gong kome med skriftlege angrep på det demokratiske Israel, medan dei nesten aldri kritiserer diktaturstatar som bevisleg har svært mykje verre rulleblad.

Det er tragisk at det står så dårleg til med resonnerings-evnene til det norske folk at dei ikkje begynner å undrast over kvifor akkurat Israel får fleire resolusjonar mot seg enn mykje verre terror-statar får tilsaman. Kvifor kjøper dei så lett førestillinga om at Israel er den verste nasjonen i verda?

Kvifor bit dei på den tøysete påstanden om at Israel er ein apartheid-stat? Påstanden harmonerer jo på ingen måte med definisjonen på apartheid. I Israel vert til dømes også palestina-arabarar valde inn i Knesset. Det åleine er eit heilt grunnleggjande avvik frå systemet i ein apartheid-stat.

Abbas – storprodusent av usanning

Den såkalla presidenten av det Palestina-arabiske området, er ein av dei som har brukt ordet apartheid om Israel. Dette har mellom anna den tyske kanslaren, Olaf Scholz, kritisert han for.

Men det som nettopp har fått fekk begeret til å flyta fullstendig over for tyskarane, skjedde tysdag kveld, 16. august 2022. Under «PA-president» Mahmoud Abbas sin pressekonferanse med Olaf Scholz hevda Abbas at Israel er skuldige i «50 Holocausts» mot palestinarane.

Dette er i realiteten eit typisk eksempel på graden av lygn og forkasteleg propaganda frå Palestina-arabarane si side, men denne gongen vart det brukt på feil stad!

Abbas sin kommentar kom som svar på spørsmålet om han ville be om orsaking for massakren i München i 1972, der Black September-terroristar (på linje med Abbas sitt Fatah-parti) myrda 11 israelske, olympiske idrettsutøvarar.

Tyskarane vart mildt sagt sjokkerte over den horrible påstanden. Scholz sjølv gav uttrykk for avsky i ein alvorleg Tvitter-melding neste morgon.

Abbas er også kjent for å ha nekta for – eller bagatellisert – drapet på seks millionar jødar under andre verdskrigen. I 2018 hevda Abbas at «jødisk sosial åtferd» var ei direkte årsak til Holocaust. I si avhandling (hovudoppgåve) i 1982 hevda Abbas at talet på seks millionar var grovt overdrive og han klaga også sionistiske leiarar for å samarbeida med nazistane.

Åndsmakter, islam

Når ein ser på korleis verda demoniserer Israel meir enn noko anna land på jorda, vert det vanskeleg å ikkje tenkja at det finst sterke åndsmakter rundt oss. Det heile verkar jo elles så heilt uforklarleg. Kvifor så enormt mykje hat mot jødane? Har det si kjelde i eit demonisk Guds-hat?

Det er ikkje vanskeleg å slå fast at mykje av hatet har sitt utgangspunkt i islam. Og når ein så veit at islam oppstod som ein protest mot trua på Gud og Guds Son, kan det liggja ei forklaring i dette. Sjølv om Muhammed som ung trudde på guden til jødane og dei kristne, vart han etterkvart fylt av hat mot jødane og mot dei kristne. Det vart svært viktig for Muhammed å prøva å knusa det som heile den kristne trua er fundamentert på. Difor proklamerte han at Allah har ingen son.

Dette siste vart så viktig i religionen (og i Koranen) at det til og med står skrive med store teikn på veggen i moskeen i den byen der Jesus vart gripen og krossfesta – for så å stå opp att frå grava. Staden valt for blasfemien mot Guds Son er absolutt ikkje tilfeldig.

Enno veit me ikkje kor stor krig Russland sin aggresjon kan føra til. Men ein ting veit me, den dagen alle land vender seg mot Israel, då vert det brått slutt på verda slik me kjenner henne i dag. Er det dette som er i ferd med å skje no i desse dagar?

Det er profetert at ein dag skal folkeslaga venda seg mot kvarandre – slik at Israel faktisk går fri. Når ein ser kor mange av Bibelens profetiar som alt har gått i oppfylling, er det kanskje litt korttenkt å tvila på profetiane om endetida. Noko avgjerande viktig i desse profetiane har jo alt skjedd gjennom at Israel – mot alle odds – vart gjenoppretta så nyleg som i 1948.

Sporadisk les eg litt i avisa Vårt Land. For nokre veker sidan var det eit par innlegg som fekk meg til å reagera. Innlegga handla om norske muslimar.

Islamiseringa
Det eine innlegget i VL var skrive av den muslimske debattanten Ali Chisti. Han hevda mellom anna at muslimar med fordel kan visa meir visdom i møte med storsamfunnet.

Min påstand er at når det gjeld islamiseringa i Norge, så trengst det generelt meir visdom i landet vårt – og ikkje minst meir kunnskap. Når presumptivt opplyste politikarar brukar ordet «snik-islamisering», så vitnar det kanskje nettopp om mangel på visdom.

Hadde ein hatt nok visdom, ville ein ha innsett at slike ord så fort kan flytta fokuset bort frå sjølve saka og over på «varslarane». Mange nordmenn vil reagera med avsky dersom dei oppfattar det slik at her vert ei bestemt gruppe menneske – som til og med omfattar menneske som har rømt frå krig og elende – skulda for å driva med noko skummelt i det skjulte.

Det er vanskeleg å oppdaga visdom bak bruken av ordet «snik-islamisering», når det samstundes går føre seg ei heilt openlys islamisering som ingen kan nekta for.

Faktum er at når talet på muslimar i Norge går opp relativt til kristne og personar med eller utan andre livssyn, då kan det vanskeleg definerast som anna enn ei islamisering. Ordet «islamisering» må nemleg ikkje oppfattast som synonymt med «islamiserings-kampanje» eller liknande.

Islamiseringa her i Norge har i hovudsak skjedd gjennom at mange muslimar har busett seg i Norge. I tillegg er det slik at medan etniske nordmenn ikkje har hatt ein berekraftig reproduksjon på fleire tiår, så har ikkje muslimar hamna i det same «uføret».

Auka tyngd, auka påverknad
Det er ikkje slik at sjølve islamiserings-prosessen er utan interesse, men det som bør få størst fokus i dag, er sjølvsagt resultatet av islamiseringa i det norske samfunnet.

Det er generelt slik at ei samfunnsgruppe sin storleik får konsekvensar for den påverknaden gruppa har i samfunnet og ikkje minst på graden av sjølvtryggleik hos gruppa. Det er innlysande at slik er det også i dette tilfellet.

Når det til dømes handlar om jenta som ikkje ville gi kronprinsen handa, vert det heilt feil å hevda at sjølve handlinga hennar var ei form for snik-islamisering. Jenta sin demonstrasjon var ikkje eit skjult forsøk på islamisering, men heilt enkelt eit resultat av den islamiseringa som alt har skjedd.

Er det til og med mogeleg at denne avvisinga av kronprinsen si hand ikkje kunne skjedd for ein del år sidan? Var kanskje muslimane tidlegare meir innstilte på at dei både ville og måtte tilpassa seg norske daglegdagse skikkar?

Om det er tilfelle, så må ein kunna slå fast at utviklinga ikkje har gått i positiv lei. Ein del politikarar bør kanskje spørja seg sjølve om deira eigen mentalitet faktisk kan ha påverka muslimane på negativt vis. Har norske politikarar kanskje i rein snillisme (t.d. gjennom skuleverket og elles) gått for langt i å leggja til rette for at muslimar skal sleppa å tilpassa seg det norske samfunnet?

Nordmenn tilpassar seg
Dette står i så fall i sterk kontrast til korleis politikarane ofte sjølve oppfører seg når dei er i andre land. Sjølv om dei berre har vore på besøk til andre land, har dei gjerne gått langt for å retta seg etter landa sine skikkar. Som eitt eksempel kan ein trekkja fram korleis norske politikarar i si tid dreiv og kyste den korrupte, muslimske leiaren Arafat på begge kinn. Dette var kort sagt høgst unorsk.

Eg har ikkje fått med meg om kronprinsen sjølv har kome med kommentarar etter handhelsings-nektinga. Men eg tippar at om han har sagt noko, så er det vel at det var heilt greitt for han. Men det betyr sjølvsagt ikkje at det prinsipielt faktisk var heilt greitt.

Endå om det i hovudsak er politikarane som må haldast ansvarlege for islamiseringa i Norge, vert det kanskje likevel litt feil å skulda denne gruppa for å ha drive med «snik-islamisering». Det er nemleg lite truleg tale om noko snik, men om rein kunnskapsløyse og tankeløyse. Dei har kanskje berre hatt som mål å framstå som forkjemparar for kosmopolitisme og «eit fargerikt fellesskap».

Det er nok på høg til at både politikarar og andre stoppar litt opp og tenkjer seg betre om før dei justera reglar og praksis med tanke på muslimane. I dei fleste tilfelle er det truleg det motsette som burde vore tilfelle, altså at innvandrar til Norge i størst mogeleg grad tilpassar seg til det samfunnet dei sjølve har gjort eit val om å leva i. Mykje ved det norske samfunnet er nemleg bra, også sett i høve til verda elles.

Islamisering eit problem?
Det har altså gått føre seg ei islamisering her i landet. Men er dette eit stort problem?

Det andre Vårt Land-innlegget eg reagerte på, målbar mellom anna at islam-kritikarar bør «innta en selvrefleksiv posisjon ….. for å bryte ut av dogmatiske favntak…» Det vart også hevda at «en opplyst islam-kritisk tilnærming bør ikke henfalle til en svart-hvitt konspiratorisk tankegang…»

Forfattarane hevda at den fredlege majoriteten av muslimar ikkje fortener at trua deira vert «gjort til gjenstand for “skyldig-ved-assosiasjon”». Med andre ord meinte dei nok rimelegvis at sjølv om mange terroristar er muslimske, så er ikkje alle muslimar potensielle terroristar. Folk må heller ikkje tru at «de som bekjenner seg til islam er gale eller kognitivt dysfunksjonelle eller har en forkvaklet moral».

Med til dels flott ordbruk, ønskte altså artikkelforfattarane å åtvara mot ei generalisering når det gjeld muslimar. Men dermed møtte forfattarane seg sjølve i døra. Også deira innlegg vart i stor grad ei generalisering. Men på ei anna side hadde innlegget sjølvsagt eit heilt anna siktemål enn å drøfta objektivt eventuelle problem som er knytte til islamiseringa som har gått føre seg her i Vesten.

Freds-religion eller protest-religion
Det var tydeleg viktig for forfattarane å få fram at det som kan ha medverka til ein voldeleg mentalitet hos enkelte muslimar, det er «problematiske, anti-humanistiske fortolkninger av Koranen». Dette er ein velkjent argumentasjon frå forsvararane av islam.

I hundrevis av år har muslimar og enkelte muslim-beundrarar prøvt å overtyda verda om at islam er ein god og fredselskande religion. Men dei har aldri lukkast. Sjølve grunnlaget for denne religionen held rimelegvis fram med å tala sitt klare språk.

Det er eit historisk faktum at Muhammed i aukande grad utforma religionen sin som ein protest mot jødedomen og kristendomen. Samstundes er det slik at røtene til eit tre alltid vil halda fram med å ha avgjerande påverknad på treet gjennom heile livssyklusen.

Ein gong då grunnleggjaren av kristendomen, Jesus Kristus, åtvara mot falske profetar, sa han at ein skulle sjå på fruktene til treet. «Eit dårleg tre kan ikkje bera god frukt.» slo han fast. Den som ikkje ønskjer å vera blind, kan på den bakgrunnen ta ein titt på alle dei muslimske terrorregima i verda.

Enkelte vil straks innvenda at dette handlar om «kulturen» i dei aktuelle landa. Men ei slik innvending kan tyda på at ein ikkje har forstått nok av islam sitt vesen. Islam er nemleg ein kultur. Det handlar ikkje berre om ei «indre kontakt» med ein gud, islam er ein samfunnsorden og eit tankesett.

Fridom og kjærleik?
Islam har utan tvil fått stor makt i verda. Det triste med det er at historia og samtida stadfestar at krafta i islam berre kan binda menneske, ikkje setja menneske i fridom. Det er ikkje dermed sagt at ikkje menneske som går over til islam, ikkje kan seia fine ting om at dei (endeleg) har funne det rette i livet.

Men dette er sjølvsagt to ulike ting. Spørsmålet til ein ny-konvertert muslim bør ikkje vera om han eller ho har funne det rette. Dei fleste av oss trur me har rett – og gjerne meir rett enn andre. Spør heller om vedkomande har vorte sett fri frå bindingar og frå å hata. Har han/ho no fått ei ny kraft til å tilgi og oppriktig elska folk han/ho før har hata?

Til samanlikning har me høyrt vitnemål frå Palestina-arabarar som har vorte kristne, og som hevdar at dette tok bort hatet dei tidlegare hadde til jødane og andre. Vis meg så eitt menneske som vart meir glad i jødar etter at han eller ho konverterte til «freds-religionen» islam! «På fruktene skal treet kjennast.»

Fredsavtale
Når muslimen Ali Chisti i Vårt Land oppmodar muslimar om å vera vise, brukar han hudaybiyyah-pakta som argumentasjon. Dette var ein fredsavtale inngått i år 628 mellom muslimane (Muhammed) og hovudstamma i Mekka, Quraisj. Det kan nemnast at enkelte muslimar meinte at dei kom uheldig ut i avtalen.

Avtalen skulle gjelda i ti år. Men Muhammed og muslimane okkuperte Mekka i 630, mindre enn to år etter avtale-inngåinga. Muslimane som i våre dagar er opptatt av å framstilla islam som ein freds-religion, hevdar (sjølvsagt) at den andre sida braut avtala, men muslimane sine eigne historiske kjelder tyder på at det ikkje stemmer.

Vår tids muslimar hevdar at den Quraisj-tilknytta Banu Bakr-stamma angreip den Muhammed-tilknytta Banu Khuza’a-stamma. Men i verkelegheita var dette eit svar på eit angrep Banu Khuza’a gjorde på Banu Bakr før dei to stammene allierte seg med Mekka og Medina! Så saka er ikkje så enkel som enkelte i dag vil ha det til.

Eit anna eksempel på klare brot på avtalen frå muslimane si side, finn ein også i gjerningane til muslimen Abu Basir. Etter eit drap på ein mann frå Mekka, fór Basir til kysten. Der «livnærte» han seg (saman med ei stor gruppe med andre muslimar!) med å plyndra og drepa folk i mekkanske karavanar.

Forbilde
Det ein i alle høve ikkje kan oversjå, det er at Muhammed og muslimane gjennom skriftene sine legg opp til at avtalar med ikkje-muslimar (polyteistar) ikkje trengst haldast! Dette kom svært så «passande» (beleilig) inn i den muslimske læra akurat på den tida då fredsavtalen vart broten! Kven vågar å hevda at det var «tilfeldig»?

Muhammed sin svigerson, ʿAlī, fekk på eit stort møte med pilegrimar i Mekka i år 630 i oppdrag å lesa opp frå Koranen eit avsnitt som slo fast at Muhammed og det islamske fellesskapet ikkje lenger var bundne av avtaler tidlegare inngått med polyteistar.

For Muhammed og dei som følgde etter han, var det visst heilt greitt å utforma læresetningane etter «behov». Det verkar som om Allah var ein gud som fort og enkelt gav nettopp dei reglar som Muhammed og andre muslimar til ei kvar tid ønskte seg.

Til dømes så hevda muslimen Abu Bakr As-Siddiq at Allah avslørte for han at han kunna angra ein avlagt eid, og Abu Bakr uttalte seg omtrent slik: «Om eg avlegg eid om å gjera noko, men i ettertid finn noko betre å gjera enn det første, så gjer eg det som er betre, og angrar eiden min.» (Bukhari 78: 618)

Forbildet som Chisti set opp for muslimane ved å visa til hudaybiyyah-pakta, er dermed i praksis ein svært kortvarig fredsavtale! Det er uvisst om dette er tilsikta frå Chisti si side. Han ser kanskje ikkje den farlege slutninga som kan koma av forbildet han brukar.

Det er nemleg mogleg å oppfatta han slik at det ikkje er så farleg om muslimane må godta visse ting i det norske samfunnet, for i neste omgang kan dei slå tilbake slik Muhammed gjorde!

Krigaren eller Fredsfyrsten
Ikkje berre Muhammed si lære, men også livet hans, er basis for islam. Og Muhammed var ein maktsjuk krigs-herre som ikkje hadde skruplar med å spilla blodet til andre menneske. Mellom anna bygde han etter at han kom til Medina, opp makta si gjennom å plyndra og jaga bort jødane som budde i området.

Livet og læra til Muhammed står dermed i sterk kontrast til livet og læra til grunnleggjaren av kristendomen, Jesus. Han er kalla Fredsfyrsten, og han greip aldri til våpen endå om han vart spotta og håna! Tvert om spilte han ikkje andre sitt blod, men sitt eige – for at menneskeslekta kunne få fred med Den Allmektige Gud og Skapar.

Sjølvsagt er også ein stor del av muslimane fredselskande menneske. Men det er ikkje desse menneska som utforma islam, det var det i hovudsak krigaren og erobraren Muhammed som gjorde. Og for han var det rimelegvis ikkje mogeleg å skapa ein religion der grunntonen er fred eller utfriing frå synd.

Det er faktisk forståeleg at grunntonen i islam vart underkasting. I utgangspunktet handlar det om å underkasta seg Allah, men for Muhammed handla det også i høgste grad om å underkasta seg islam og ikkje minst Muhammed sjølv.

Feiltolking av læra?
Når det har vist seg at muslimske miljø kan skapa terroristar, kan ein ikkje utan vidare hevda at dette representerer alvorlege brot på læra til krigaren Muhammed. Dette handlar dessverre ikkje berre om «problematiske, anti-humanistiske fortolkninger av Koranen».

Den islamske læra inneheld mykje om korleis muslimar skal straffa dei som ikkje vil underkasta seg islam. Det er ikkje hyggeleg lesnad. Og i den tida og i den atmosfæren det vart nedskrive, fanst det ikkje rom for ei snill tolking av reglane.

Det skremmande er at fundamentalistiske muslimar på fleire punkt kan vera nærare Muhammed (og dei første muslimane) si eiga forståinga av læra han utforma, enn dei som i dag prøver å få islam til å framstå som ein humanistisk religion.

La det vera sagt at på dette punktet skil islam seg klart frå kristendomen. Ein disippel av Fredsfyrsten måtte kort sagt snu ryggen til den kristen læra om han skulle verta ein terrorist.

Enkelte debattantar (og NRK) utan tilstrekkeleg innsikt jamstiller gjerne muslimske og kristne «fundamentalistar». Det vert meiningslaust. Noko av det heilt fundamentale i islam er å underkasta seg Allahs lov slik ho kjem til uttrykk gjennom læra og livet til krigsherren Muhammed. Noko av det heilt fundamentale i kristendomen er derimot å ta mot Jesus som Frelsar og å elska nesten sin som seg sjølv.

Eit angrep på kristen-trua
Endå så alvorleg det er for Norge at muslimske miljø kan fostra potensielle terroristar, så er ikkje dette hovudgrunnen til at islamiseringa i Norge er eit alvorleg problem for landet.

Hovudproblemet er at islam både i innhald og verknad er eit alvorleg angrep på den kristne trua. Enkelte vil kanskje sperra augene opp over ei slik utsegn, men det er i så fall på grunn av at dei har utilstrekkeleg kunnskap om dei to livssyna.

At ein kristen er skeptisk til islam, handlar dermed ikkje utan vidare om noko slikt som «islam-fobi». Ein fobi er noko som ikkje er sunt, noko som er nevrotisk. Men ein vaken kristen bør kjenna til at islam alltid har vore eit høgst tilsikta angrep på kristendomen!

Pervertert
I utgangspunktet var Muhammed påverka av jødedomen og den kristendomen som fanst i området. Og når han bad (i første delen av livet hans), knelte han mot jødane sin heilage by, Jerusalem. Og dette var vel å merka før Muhammed sine tilhengarar okkuperte Jerusalem og bygde sine eigne store heilagdomar der.

Då Muhammed i aukande grad kom i opposisjon til dei to livssyna, vart også religionen hans i aukande grad pervertert i høve til modellane han heilt tydeleg brukte under utforminga av religionen sin. Og han knelte rimelegvis ikkje lenger mot Jerusalem, men mot Mekka/Kabaen.

Det er truleg rett å hevda at i utgangspunktet så var Allah den same guden som jødane og dei kristne dyrka, men uansett vart etter kvart ulikskapane mykje for store og grunnleggjande til at dei har rett dei som jamvel i vår tid innbiller seg at muslimar og kristne trur på den same Gud! Det stemmer rett og slett ikkje.

Ein annan Jesus
Somme peikar på det som positivt at muslimane også reknar med Jesus. I islam er Jesus ein profet, det må vel vera bra?

Nei, det finst faktisk svært lite positivt i dette, for Jesus vert heilt medvite framstilt som noko heilt anna enn den han er i den kristne trua. Tvert om legg islam stor vekt på at dei kristne tek heilt grunnleggjande feil når det gjeld Jesus!

Islam ønskjer på den måten å ta vekk sjølve grunnlaget som den kristne trua er bygt på! Dette er eit bevisleg faktum som ikkje kan bortforklarast eller oversjåast. Då finst det ikkje det minste hjelp i at det elles er ein del likskapar mellom islam og kristendomen!

Ikkje minst nektar Muhammed og islam for at Jesus er Guds son. Dette er så viktig i islam at det mellom anna står med stor skrift rundt veggen inne i sjølvaste Klippe-moskeen, eit kjent bygg i Jerusalem. Det er faktisk eit sitat frå Koranen (19:33–35).

Det er sjølvsagt ikkje tilfeldig at dette angrepet på kristendomen er plassert i byen der Jesus gav livet sitt for våre synder – og så stod opp igjen.

Islam er blasfemi sett i system
Men i følgje islam så døydde ikkje Jesus i det heile! Litt uventa nektar ikkje islam for at Jesus ein gong skal koma tilbake til jorda, men når han kjem, så er han underlagt Muhammed. Og han vil oppretta Sharia lov! Islam representerer altså ein forferdeleg spott av Jesus, og med han, alle kristne!

Ein kristen som kjenner sanninga om Jesus og sanninga om islam kan dermed ikkje og skal ikkje respektera den religionen. Dette kan kanskje gjer det vanskeleg for ein kristen å ha respekt for muslimar, men det finst faktisk ikkje orsakingar for ikkje å elska menneske som Jesus elskar.

På det åndelege eller ideologiske planet er muslimane på eit vis våre fiendar, men samstundes skal me i følgje Jesu ord elska også fiendane våre. Og me skal visa respekt for alle som er komne hit til landet – og menneskeverdet deira, sjølv om me ikkje skal ha respekt for avguden dei dyrkar.

På ein måte har ikkje muslimar flest sjølve valt å dyrka ein grufull krigs-herre som ikkje nølte med å spilla andre sitt blod. Dei fleste er fødde inn i dette. Me derimot, tener Fredsfyrsten, og det skal prega oss også i møte med muslimar.

Det du ikkje veit
Eg har ikkje skrive denne artikkelen for å sverta ei stor gruppe menneske som Jesus gav livet sitt for. Men når islam har begynt å gjera seg stadig meir gjeldande her i landet, er det høgst nødvendig at folk som bur i Norge ikkje er kunnskapslause om det heilt grunnleggjande tilhøvet mellom islam og kristendom.

Ordtaket, «Det du ikkje veit, det har du ikkje vondt av», stemmer ikkje i denne saka heller. Dersom det var slik at dei grunnleggjande motsetningane som finst mellom islam og kristendom ville forsvinna berre ein aldri peikar på dei, då ville det vera å kosta alt under teppet. Men slik er det ikkje.

Dei grunnleggjande, åndelege motsetningane mellom islam og kristendomen vil aldri forsvinna. Dette er på ingen måte eit uttrykk for ein personleg framtids-pessimisme. Det er ganske enkelt slik at heilt fundamentale ting i islam fullstendig utelukkar heilt fundamentale ting i kristendomen – og omvendt.

Dette inneber at det er umogeleg med ei reell tilnærming mellom dei to – eller noko form for kompromiss når det gjeld grunnleggjande ting. For å gå rett på kjernen i saka, så vil heile kristentrua falla saman som eitt av tvilling-tårna, om ein må gi opp trua på Jesus som Guds einborne Son, han som gav livet sitt til soning for våre synder og som stod opp igjen til evig liv for kvar den som trur på han.

Men om livssyna er som motsette polar og dei åndelege motsetningane aldri kan ryddast unna, så bør eventuelle motsetningar på det mellommenneskelege plan faktisk kunna ryddast bort. På det planet bør kristne og muslimar kunna finna felles ståstader. Og kristne bør absolutt kunna ha muslimske vener – og andre vegen.

Fortaping
Enkelte vil kanskje hevda at muslimar må få tru som dei vil og kristne som dei vil. På ein måte høyrest det fornuftig ut. Men er det kanskje samstundes ein nokså likegyldig måte å sjå samfunnet og sine medmenneske på? Vil ikkje islam påverka samfunnet vårt på fleire vis?

Kan kristne nordmenn på nokon som helst måte ha eit så fullstendig likegyldig syn på våre nye landsmenn? Kristne må jo ta alvorleg at dette er verdfulle menneske som treng Frelsaren, Jesus Kristus!

Ein må og vera merksam på faren for at også enkelte etnisk norske vil kunna konvertera til islam. Dermed går dei ein annan veg enn den vegen som i følgje Jesus er einaste vegen som fører inn i Guds rike og til Himmelen. Då vert dei heilt utan håp og framtid!

Andre vil kanskje ikkje aktivt verta muslimar, men på grunn av islam sin sterke posisjon, kan dei verta narra til å tru at det finst fleire ulike vegar til Gud.

Samstundes synest dei kanskje at korkje islam eller kristendomen er det ideelle for dei sjølve. Dermed vel dei seg kanskje sin eigen veg. Dei lånar litt frå kristendomen og litt frå andre stader, og så syr dei dette i hop til å representera det som dei personleg ønskjer seg frå ein religion.

At talet på nordmenn som ikkje kjenner og følgjer Vegen, Sanninga og LIVET er aukande, det er ei ufatteleg alvorleg sak – for den enkelte det gjeld, men òg for landet vårt!

Ei som heiter Aud Kvalbein skreiv på Facebook eit litt kvast innlegg om det som i det siste har skjedd med KrF. Ho fekk svært mange kommentarar.

Ho laga det ho kalla eit tankeeksperiment og gav gjennom det uttrykk for kva ho meiner hadde skjedd om venstresida i KrF hadde vunne fram og ikkje høgresida. Ho hevda mellom anna at jubelen hadde stått i taket og venstresida hadde hovert over høgresida.

Det heile var rimelegvis høgst subjektive tankar frå hennar side, sidan ingen ting av det ho skreiv, skjedde i verkelegheita. Og når det gjeld ting som ikkje har skjedd eller vil koma til å skje, så kan ein sjølvsagt ikkje ein gong hevda at ein kan spå.

Då eg las gjennom det lange innlegget hennar, vart eg straks nokså undrande til at ein person ønskte å røra så sterkt i eit opprørt vatn. Kvifor laga eit så pass krast innlegg basert på eit reint tanke-eksperiment?

Eg såg det eigentleg slik at dette var tankar ho burde halde for seg sjølv. Eg kunne ikkje sjå at det ho skreiv, på nokon måte ville verka samlande for heile KrF. Kunne det vera at ho rett og slett såg det slik at ein del «raude» medlemmer like godt kunne forlata partiet?

Når ein sit som ein av vinnarane i ein strid, bør ein vera så pass audmjuk at ein ikkje rotar i eit sår som slett ikkje har grodd.

Men til slutt i innlegget kom forklaringa på heile det lange innlegget. Aud Kvalbein fryktar at KrF skal ramla ut av Stortinget i 2021. Dermed vart det viktig for henne – alt no – å leggja skulda for det på den parten ho sjølv ikkje tilhøyrer!

Ho tenkte med andre ord ikkje på å verka samlande, men derimot på å fordela skuld for noko som kan koma til å skje.

Aud Kvalbein fekk ein heil del støtte for innlegget sitt. Det avslører at det finst mange som tenkjer som henne og som synest det er greitt å gi uttrykk for irritasjon over medlemer i sitt eige parti.

Dette gir verkeleg grunn til ettertanke. Når det viser seg at det finst så pass mykje irritasjon hos den parten som faktisk vann ein siger (!), så er det temmeleg trist at det ikkje samstundes finst ei viss forståing for at også dei som tapte, kan ha vanskelege kjensler akkurat no!

Neidå, nok slik forståing fanst ikkje. Det vart maktpåliggjande å krevja full orden i rekkjene, NO! Her var det null forståing for at etter ei så opprivande tid så kan det ta tid å roa seg ned igjen. Det er trist at kanskje også kristne folk viser så lite omtanke for andre medlemer innan sitt eige parti!

Etter at mange har kome med kommentarar under Aud Kvalbein sitt innlegg, har ho no sjølv kome med eit nytt, langt innlegg. Dette skal ingen få lov til å kommentera. Ho vil med ein gong stryka det om einkvan prøver på å leggja inn noko!

I så fall skulle ein kanskje venta at ho i sitt siste, avsluttande innlegg viser ei meir forsonande side og kanskje beklagar ein krass tone i det første innlegget?

Nei.

Dermed praktiserer ho det ho tydelegvis trur på: Når den som sit med makta har sagt sitt, då finst det ikkje noko grunn for at andre partar skal seia noko som helst meir. Det spelar ingen rolle om det finst veike punkt i argumentasjonen.

I det siste innlegget forklarar ho likevel litt om bakgrunnen for at ho gjekk så sterkt ut. Utgangspunktet var at ein tidlegare stortingsrepresentant for KrF sto fram på Dagsrevyen og sa at Kjell Ingolf Ropstad ikkje kunne verta partileiar fordi han hadde vore høgresida sin leiar under retningsvalet.

Dette klarte ikkje Aud Kvalbein å gripa. Grunnen er innlysande. Ho klarer ikkje foreløpig å tenkja KrF, men berre vinnarsida – høgresida.

Det er ikkje så vanskeleg å forstå at ho og andre på vinnarsida ønskjer å gjera Ropstad til partileiar. Etter ein slik hard tørn, har menneskenaturen vanskar med å sjå heilskapen. Vinnarane vil lett koma til å tenkja at sidan det på ein måte var Ropstad som leia dei til siger, så er det naturleg at han no vert hovudleiaren deira.

Dette gjeld i alle høve dei som tenkjer at det å vera med i ei regjering godt ute på høgresida i norsk politikk, er ein siger i seg sjølv. Desse vil truleg heller ikkje ha vanskar med å oversjå at Ropstad nær sagt førte folk bak lyset i det som han på førehand presenterte som den viktigaste saka. Abortsaka. Det vert tvert om skrytt av ein siger i den saka også – endå om den sigeren i beste fall er marginal.

(Ropstad fekk vel ikkje ein gong slutt på tvillingabortar, gjorde han? Er det ikkje slik at endringa berre er at det skal ei nemnd inn i bildet? Kan ikkje tvillingabort i praksis framleis koma til å verta gjennomført?

Og er det ikkje slik at også tidlegare så måtte tvillingabortar handsamast av ei nemnd dersom aborten skulle gjennomførast etter veke 12? Eg meiner også å ha lese at helse-personell primært meiner at av omsyn til det andre fosteret så bør slike abortar nettopp venta til etter veke 12? Kva har Ropstad då eigentleg oppnådd i denne spesielle saka?)

Ein burde teke seg betre tid til å tid til å vurdera situasjonen i KrF, og ikkje berre krevja at venstresida i partiet no skal leggja seg flate for sigeren til den andre halvparten av partiet, slik Aud Kvalbein i praksis krev i det provoserande innlegget sitt. Ho bed «alle» om å bruka «vettet» og samla partiet. At hennar eigne innlegg – objektivt sett – slett ikkje verkar samlande, det kan ho ikkje foreløpig sjå.

Hadde ein vurdert ting djupare, ville ein sjå at det reint strategisk er alt anna enn lurt å gjera Ropstad til leiar no. Sjølvsagt ville ein gjera høgresida i partiet ei teneste, men ein gjer partiet KrF ei bjørneteneste!

Dette handlar på ingen måte om kva eg personleg måtte tenkja om Ropstad. Det er mykje viktigare å prøva å setja seg litt inn i kva psykologiske mekanismar som er i funksjon etter den opprivande tida KrF har vore inne i – og tydelegvis framleis ikkje har klart å leggja bak seg!

Ropstad kan sikkert gjera ein grei jobb administrativt. Det er ikkje det som er saka no. Det viktigaste må vera å samla partiet. Og det er det ikkje mogeleg for Ropstad å gjera akkurat no.

Eg er redd at han likevel vert valt. Men då kan ikkje ansvaret for ein nedgang for partiet leggjast på venstresida i partiet!

Det er synd at Dag Inge Ulstein slett ikkje ønskjer å verta partileiar. Han hadde vore rette mannen no. Litt fordi han kjem frå venstresida i partiet (det ville faktisk vera å strekkja ut ei hand til den sida), men endå meir fordi han verkar svært ærleg og samlande. Han gjorde eit utruleg bra inntrykk då han vart utspurt av Torp! Mellom anna var det direkte rørande det han sa om det kvite mellom det raude og det blå (medan han laga ein kross med hendene).

Han svarte så naturleg og enkelt heile vegen. Eg trur svært få vil tenkja at han har svikta «si side» i partiet ved å verta statsråd. Han fekk det til å verka heilt naturleg at han ønskte å vera med å byggja partiet. Han viste ein ærlegdom som ein sjeldan finn hos politikarar. Dessverre har politikarar ofte innøvde svar som dei stadig gjentek. Slik Ropstad gjorde då han vart intervjua – dagen før Ulstein var i elden.

Framleis klagar Palestina-arabarane høglydt over kva verdiar dei miste då staten Israel vart gjenoppretta. Og somme (spesielt Hamas) gir ofte uttrykk for at dei skal ta alt tilbake. Slikt er norske media ivrige til å vidareformidla.

Det norske media burde ha nemnt i den samanhengen, er at då Israel vart oppretta, vart alle jødar jaga bort frå dei arabiske landa pluss Iran. Også desse flyktningane måtte etterlata seg mykje eigedom.

Talet på jødar som måtte flykta, var faktisk større enn talet på arabarar som flykta frå Israel. Og jødane var i hovudsak klart meir velståande.

Dette har eg skrive om før. Men no har det kome fram nye moment. Det har vorte kjent at Israel det siste halvtanna året har drive å rekna på verdiane som jødane måtte gi frå seg. Dersom det skal verta tale om ein varig fred i Midtausten, er det nemleg rimeleg at ikkje berre Palestina-arabarane får erstatning, men sjølvsagt også jødane.

Palestina-arabarane har for sin del kome med krav om over 100 milliardar dollar i erstatning. Men med den kjennskap ein har til palestinarane sin ærlegdom i penge-saker, bør ein nok granska desse utrekningane svært kritisk.

Det er ingen løyndom at dei palestinske leiarane i svært stor grad har gjort seg sjølve rike på den enormt svære pengestøtta frå Vesten. Arafat var kanskje den største skurken på det området, men til dømes Abbas har også vorte svært rik, vert det hevda.

Kravet frå Israel vert det nok verre å plukka frå kvarandre. Israel har gjort ein grundig jobb. Det har vorte kjent at kravet vil verta på 250 milliardar dollar – altså langt over to tusen milliardar kroner!

Kravet er spesielt mynta på Tunisia, Libya, Marokko, Irak, Syria, Egypt, Jemen og Iran

Dette bør gjerast godt kjent i landet vårt, slik at alle som har vorte førte bak lyset av norske media-verksemder som NRK, kan begynna å etterspørja heile bildet av konflikten – og ikkje berre godta vidareformidlinga av propagandaen frå den eine sida, Palestina-arabarane.

(Info om Israel sitt krav er henta på www.timesofisrael.com)